news-background
news-background

مایکل کین: نمایش هیث لجر در The Dark Knight هراس‌انگیز بود؛ وین دیزل مثل پسرم است

«مایکل کین» در کتاب جدیدش «به عقب نگاه نکن، زمین می‌خوری» (Don't Look Back, You'll Trip Over) به یاد آورده است که از نمایش «هیث لجر» در «شوالیه تاریکی» (The Dark Knight) ستایش کرده است. او درباره لجر که در سال ۲۰۰۸ از دنیا رفت می‌نویسد: «مردی دوست‌داشتنی، بسیار آرام و بی‌ادعا بود. دوست داشتم بدانم نقش «جوکر» را چگونه بازی می‌کند، به‌ویژه برای اینکه برداشت جک نیکلسون بسیار نمادین شده بود. هیث نمایش درخشانی در احیای جنبه روانی شخصیت داشت و به سراغ تک-جمله‌ها نرفت. «جوکر» او شکستگی بسیار بسیار عمیقی داشت و آسیب‌دیده بود، هرچند دقیقاً متوجه علتش نمی‌شدید، یا اینکه او به دنبال چیست.» کین می‌گوید یکی از جملات نمادین «آلفرد پنی‌ورث» خدمتکار «بروس وین» یا «بتمن»، برداشت لجر از «جوکر» را روشن‌تر می‌نمایاند: «همان‌طور که آلفرد به بروس می‌گوید: «برخی آدم‌ها فقط دوست دارند سوختن دنیا را ببینند.» و این نسخه هیث از شخصیت بود: گریم نامرتب، موهای عجیب، صدای عجیب. هراس‌انگیز بود. وقتی اولین بار او را در حال بازی در این نقش دیدم به‌شدت غافلگیر شدم — وحشت کرده بودم.» بازیگر «کارتر را بگیرید» (Get Carter) تأکید می‌کند که از خود لجر هراسی نداشته چرا که شخصیت او نسبت به «جوکر» کاملاً متفاوت بوده است: «او و کریستین [بیل] دوستان خوبی بودند و همیشه با یکدیگر خوش می‌گذراندند. و بعد او به این هیولای متقلب تبدیل می‌شد که کل شهر را به آشوب می‌کشید. حالا که به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم که برتری هیث سبب شده بود که سطح همه ما بالاتر برود. نبرد روانی میان «جوکر» و «بتمن» یکسره هیجان‌انگیز است. آیا از یک جهت شخصیت‌های یکسانی‌اند؟ چه چیزی باعث می‌شود که یکی مرد خوبی باشد و دیگری شرور؟ «جوکر» می‌خواهد بروس بپذیرد که هر یکسانند و این‌گونه شکنجه‌اش دهد.» کین مرگ لجر در ۲۷ سالگی را «به‌شدت ناگوار» می‌خواند و می‌گوید: «هنوز فکر کردن به آن مرا غمگین می‌کند، پس از گذشت پانزده سال. اوردوز تصادفی تراژیک است. هیث در زمان مرگ بیست و هشت ساله بود. من در آن سن حتی در «زولو» (Zulu) بازی نکرده بودم. به این فکر می‌کنی که چه دستاوردهایی می‌توانست داشته باشد، غم‌انگیز است.» کین در ادامه یادآوری می‌کند که مرگ لجر سبب شد که خلق عوامل در مصاحبه‌ها بسیار دگرگون شود: «همگی بسیار بهت‌زده بودیم، و باعث شد که تبلیغات «شوالیه تاریکی» در تابستان آن سال بسیار سخت‌تر شود، چون همه ژورنالیست‌ها می‌خواستند درباره مرگ او حرف بزنیم. خیلی خوشحال شدم که پس از مرگ به او اسکار اهدا شد، چون دست کم خانواده‌اش با آن کمی تسلی پیدا کردند.» کین در بخش دیگری از کتاب از ارتباط خود با «وین دیزل» بازیگر فیلم‌های «سریع و خشن» (Fast and Furious) می‌گوید و او را «پسر» خود می‌نامد: «وین ویژه است. او را دوست دارم. اولین بار سی سال قبل در یک مهمانی ملاقات کردیم. به شکل غریزی در آغوشش گرفتم و به همه جمع معرفی‌ کردم: «پسر من است.»» کین که در سال ۲۰۱۵ با فیلم «آخرین ساحره‌گیر» (The Last Witch Hunter) با دیزل همکاری کرده می‌نویسد: «کاشف به عمل آمد که در آن زمان دوران سختی را می‌گذراند، بنابراین فکر می‌کنم که شاید آن رفتار محبت‌آمیز روی او تأثیر گذاشت. به هر حال، از آن زمان به بعد دوستان خوبی بوده‌ایم.» دیزل در سال ۲۰۱۵ به «میامی هرالد» گفته بود: «همیشه مایکل کین را دوست داشته‌ام. مادربزرگم یکی از هواداران بزرگ او بود و من شاید ۱۲ یا ۱۳ سال پیش با او ملاقات کردم. دوست شدیم، و اگر به لندن بروم، با هم شام می‌خوریم، اگر او به اینجا بیاید، با هم شام می‌خوریم.» دیزل به یاد آورده بود که وقتی برای «آخرین ساحره‌گیر» با کین تماس گرفته او تصور می‌کند که «سریع و خشن» را پیشنهاد می‌کند و می‌گوید: «من حتی دیگر رانندگی نمی‌کنم!» کین در کتاب خاطراتش از رابطه دوستانه خود با «دووین جانسون» دیگر بازیگر «سریع و خشن» می‌گوید: «او مرد بسیار خوب دیگری است. خونگرم و فروتن. از گفت‌وگو با این آدم‌ها و اینکه بشنوم در سراسر دنیا چه می‌کنند لذت می‌برم. آن‌ها مشعل را حمل می‌کنند.»

دیدگاه‌ها

برای ارسال دیدگاه باید وارد شوید