زمان مطالعه: ۳ دقیقه
ادی مورفی: رابین ویلیامز به من کوکائین تعارف کرد؛ شوخی دیوید اسپید در SNL سال ۱۹۹۵ «نژادستیزانه» بود
«ادی مورفی» در مصاحبه جدیدی از گذشتههای دور یاد کرده و میگوید شوخی «دیوید اسپید» در برنامه «اسانال» (Saturday Night Live) سال ۱۹۹۵ را فراموش نمیکند.
در بخشی از آن برنامه، اسپید تصویری از مورفی را نشان داد و گفت: «نگاه کنید، بچهها، یک ستاره [دنبالهدار] در حال سقوط. آرزو کنید.» مورفی در آن زمان پس از چند سال درخشش یک شکست تجاری را با «خونآشام در بروکلین» (Vampire in Brooklyn) تجربه کرده بود.
مورفی به «نیویورک تایمز» میگوید: «بیشتر بازیگرانی که با آن برنامه شروع کردهاند، کارنامههای درخشانی ندارند. شخصی بود. فکر کردم: «چطور میتوانی این را بگویی؟» با کارنامه من شوخی میکنی؟ واقعاً؟ یک شوخی درباره کارنامه من؟ بنابراین به نظر من غیرمنصفانه بود. و فکر کردم - به نظر نژادستیزانه میآمد.»
مورفی از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۴ یکی از بازیگران «اسانال» بوده و میگوید تأیید آن شوخی با یکی از اعضای سابق برنامه از سوی تهیهکنندگان برای او تعجبآور بوده است: «پخش آن سریال متوقف میشد اگر من برنمیگشتم، اما حالا یکی از بازیگران با کارنامه من شوخی میکند؟ و میدانم که به راحتی نمیتواند آن را گفته باشد. یک شوخی باید از چند کانال عبور کند. بنابراین تهیهکنندگان فکر کردهاند که گفتنش اشکالی ندارد. اما هرگز نمیبینید که در آن برنامه کسی با کارنامه کسی شوخی کند.»
اسپید پس از آن شوخی با مورفی تماس میگیرد و میگوید حس بدی به خاطرش دارد. مورفی که در سال ۲۰۱۹ به این برنامه بازگشت اضافه میکند: «در دراز مدت ایرادی ندارد. خیلی خوب جواب داد. مشکلی با دیوید اسپید ندارم. با لورن مایکل [تهیهکننده برنامه] مشکلی ندارم. به «اسانال» برگشتم. با هیچکس مشکلی ندارم. فقط محبت میان ماست.»
مورفی در بخش دیگری از مصاحبه به یاد میآورد که «رابین ویلیامز» و «جان بلوشی» در دهه ۱۹۸۰ در یک بار به او کوکائین تعارف کردهاند: «به یاد میآورم که ۱۹ ساله بودم، به بلوز بار رفتم. من بودم و بلوشی و رابین ویلیامز. شروع کردند به مصرف کوکائین، اما من میگفتم: «نه، من نمیخواهم.»»
بازیگر «پلیس بورلی هیلز» (Beverly Hills Cop) میگوید هرگز به مواد مخدر علاقهای نداشته است: «نمیخواستم موضع اخلاقی بگیرم. فقط علاقه نداشتم. تمایل و کنجکاوی نداشتن، به نظر من مشیت الهی است. در آن لحظه خداوند از من مراقبت میکرد.»
مورفی ظهور و سقوط بسیاری از ستارگان از جمله «مایکل جکسون»، «الویس پرسلی» و ویلیامز را «حکایتهای پندآموز» میداند. بلوشی در سی و سه سالگی از اوردوز هروئین از دنیا رفت در حالی که ویلیامز در ۶۳ سالگی به زندگی خودش پایان داد و «سلطان پاپ» و «سلطان راک اند رول» دچار مرگ و میرهای غیرمنتظره شدند.
مورفی میگوید: «وقتی خیلی جوان باشید و به شهرت برسید، بهویژه در مورد هنرمندان سیاه، مثل زندگی در یک میدان مین است. هر لحظه ممکن است اتفاقی بیفتد که همهچیز را به باد دهد... حالا در این سن، به گذشته نگاه میکنم و میگویم: «عجب، سی و پنج سال در میدان مین حرکت کردم.» چگونه ممکن است که ۳۵ تا ۴۰ سال از میدان مین عبور کنی؟ چیزی باید از شما مراقبت کرده باشد.»
دیدگاهها
مهمان
برای ارسال دیدگاه باید وارد شوید