زمان مطالعه: ۳ دقیقه
جیمز کامرون میگوید رسانهها ناکامی فیلم Titanic را «معماری» کرده بودند: «فاکتور لئوناردو دیکاپریو» تنها جذابیت فیلم نبود
کامرون برای اولین بار نسخه فورکی «تایتانیک» را منتشر کرده است.
«جیمز کامرون» در سال ۱۹۹۷ وقتی در حال تدوین یکی از پرخرجترین فیلمهای تاریخ بود، یادداشتی را کنار یک تیغ تیز چسبانده بود: «اگر فیلم مزخرفی است از این استفاده کن.»
امروز تصور اینکه فیلمسازی چون کامرون نگران شکست تجاری فیلم «تایتانیک» (Titanic) بوده دشوار است، بلاکباستری که تأثیر فرهنگی آن هنوز بیش از همه فیلمهایی است که رکوردش در گیشه را شکستند. کامرون در مستند جدیدی که به همراه نسخه بلو-ری فورکی «تایتانیک» منتشر شده پوشش رسانهای فلم در دهه ۱۹۹۰ را به روشنی به یاد آورده است.
کامرون در مصاحبه با «وینیتی فیر» میگوید: «همه به گونهای رفتار میکردند که فیلم بزرگترین اسراف در تاریخ سینماست. گزارش روزانهای در صفحه اول «ورایتی» منتشر میشد به نام «گاهنمای تایتانیک» و در واقع سعی میکردند ناکامی فاجعهباری را معماری کنند، بدون اینکه فیلم را دیده باشند.»
راه حل فیلمساز «کمی آیکیدو» با تغییر تاریخ اکران فیلم از ژوئیه و تابستان به کریسمس و گذراندن وقت بیشتر روی تدوین بوده است. کامرون یکی از «بهیادماندنیترین تماسهای تلفنی عمر» خود با «پیتر چرنین» مدیر استودیوی فاکس را به یاد میآورد وقتی به او میگوید: «[منتقدین] درست از جلوی ما عبور میکنند و با صورت به زمین میخورند.»
کامرون در سالهای بعد چند مرتبه با قسمت اول و دوم «آواتار» (Avatar: The Way of Water) که در رده اول و سوم پرفروشترین فیلمهای تاریخ قرار دارند ثابت کرده است که بدبینی منتقدین بیجاست. او میگوید با این حال در زمانهایی تصور کرده که فیلمش محکوم به فناست: «در مقطعی متوجه میشوید که تنها راه خروج ادامه دادن است.»
کامرون علاوه بر «تایتانیک» فیلمهای «ورطه» (The Abyss)، «دروغهای راست» (True Lies) و سه فیلم دیگر را برای اولین بار به صورت فورکی منتشر میکند.
این فیلمساز در ادامه میگوید نسلهای جدید مانند گذشته برای دیدن «تایتانیک» مشتاقند: «دختران نوجوان هنوز مجذوب فیلم میشوند. و اگر به آن فکر کنید، میبینید به خاطر لئو [دیکاپریو] آن را نگاه نمیکنند. لئو، امروز چند ساله است، ۴۵ ساله؟ دیگر حتی نمیتوانند او را ببینند. وقتی بازیگری ۴۵ ساله باشید، برای دختران نوجوان نامرئی میشوید، اینطور نیست؟»
کامرون اضافه میکند: «به فاکتور لئو ارتباطی ندارد. به اعتقاد من به فاکتور توانمندی مرتبط است، چون آن را درونش داشت. بخش ذاتی داستان است. فکر میکنم در آن زمان این تصور غلط وجود داشت که داستان فیلم فقط درباره ستایش [فرهنگ هواداری زنانه] بیتلمانیا-گونه از لئو است. به وضوح یکی از فاکتورها بود، اشتباه برداشت نکنید، اما به نظر من با حمایت ارکستر کاملی بود که زنان جوان به نواخته شدن آن مضمون واکنش نشان دادند – و این تعمدی بود.»
دیدگاهها
مهمان
برای ارسال دیدگاه باید وارد شوید