موندم چرا به خودشون اجازه میدند دست به بازسازی آثار قدیمی که موفق بودند و تاثیر بسیار خوبی روی همه گذاشتند بزنند! وقتی میدونیم قرار نیست به اندازه اون فیلم موفق نتیجه خوب حاصل بشه، و به احتمال زیاد یک اثر درجه چندمی خواهد شد! بازسازی اونجایی معنا پیدا میکنه که از عمر اون موضوع ناب مثلاً حدود 100 سالی گذشته بشه و اونوقت حس کنند پیام خوب فیلم به دلیل بسیار قدیمی بودن اثر برای بینندگان امروزی درک نمیشه و نیازه که در یک فضای به روز تری ارائه بشند. مورد دیگر اونجایی هست که اثر اولیه علی رغم موضوع خوبی که داشته، به خوبی ساخته نشده و حال با یک شیوه دیگه به اون اثر بال و پر بدند تا اوج بگیره. اینهمه ایده های ناب توی هر کشوری خاک میخوره، اونوقت سالیانه تعداد آثاری که فیلمنامه اورجینال دارند به تعداد انگشتان دست هم نمیرسند! بنده خودم چند موضوع بکر و عالی دارم که مطمئنم اگر زحمت به خودشون بدند و بخونند، قطعاً روش کار خواهند کرد، ولی متاسفانه تنها روی آثاری که از سمت خودشون و یا افراد معروف نوشته شده باشه وقت میگذارند. البته کمی هم حق میدم بهشون، توی سال 2020 به قدری محتوا تولید شده و حتی نشده وحود داره و اکثریت هم به سمت یکسری موضوعات خاص نگاه میکنند و به اصطلاح فروش دارند، باعث میشه ریسک ساختن فیلمهایی که حرف برای گفتن دارند رو به جون نخرند. نمونش همین صحبتهای اخیر کارگردان چارلی کافمن