اسکورسیزی تا حدی درست میگه. ولی به جای جمله فیلم های امروز سینما نیستن باید بگیم سینمای بیست سال پیش نیستن. درسته که داستان و پیچیدگی عناصری هستن که جذابیت فیلم رو افزایش میدن. اما تنها ابعاد نیستن. کارگردان اگر بخاد میتونه با قوت دادن به جنبه های دیگه کمبود داستان پردازی و... رو پوشش بده. پس در سینما اتفاق خاصی نیوفتاده. برعکس این که سینما امروز باعث شده تکنولوژی و کامپیوتر انقدر پیشرفت کنه یک امر کاملا مثبته. اتفاق منفی که اینجا افتاده اینه که زمین بازی مساوی پخش نشده. شیب کج به شده سمت ژانرها و دیدگاه های دیگه. این باعث شده سینما پر بشه از فیلم هایی که فقط به سلیقه عده محدودی میسازه. و سایرین از سر محبوبیت و یا تراکم این فیلم ها مجبورن به دسته بیننده ها بپیوندن. ولی یه نکته هست. این اتفاق خیلی شبیه اتفاقیه که تو سینما ما افتاده. فقط ما به خاطر عقب افتادگی علمی گیر کردیم توی ژانر های کمدی یا روایتی ساده یا فیلم های آپارتمانی. اونا از سر تب تکنولوژی و موج فناوری گیر کردن توی جلوه های ویژه و اکشن های تخیلی تمام نشدنی. فکر میکنم اونا بعد از یه مدت با خوابیدن این تب برگردن به حالت عادی. ما رو نمیدونم.

خوبه که وزن آدمها مشخصه. خوبه کسی داره از بساز بفروشی مارول دفاع میکنه که فاجعه‌ای مثل لاست رو بعنوان شاهکار در پرونده ش داره.

هر کسی این چند وقته بعد از مصاحبه های اسکورسیزی پیداش شده حداقل چند وقت یه بار فیلم های مارول رو می بینه. هی نیاین الکی بگین استاد اشتباه نمی کنه. هر کسی اشتباه می کنه. حالا یا از این سبک خوشش نمیاد یا از فیلم های مارول. اگه این فیلم هارو دوست ندارین نگاه نکین مجبورتون که نکردن. یا شاید موضوع و داستان فیلم های مارول رو نمی فهمید. منم از فیلمی که خوشم نیاد حداقل یه دفعه نگاه می کنم بعدش دیگه اصلا نگاش نمی کنم.

آخه مشکل اصلی همینجاست، کار از داشتن فضا گذشته، فیلم های مارول انقدر فضای سینمای امروز رو اشغال کردن که دیگه عرصه رو برای نمایش فیلم های سینمای مستقل تنگ کردن

«او هفته‌ی گذشته در مصاحبه با یاهو گفته بود اسکورسیزی «دلبستگی عاطفی» به فیلم‌های مارول ندارد تا بتواند در موردشان قضاوت کند» یعنی منظورش اینه که با پیشداوری و پیش فرض باید حرف بزنه. شگفتا!!!