جا داره یه خاطره تعریف کنم دورهمی در مورد روتن توماتوز: یادمه اون سالی که boyhood اکران شد، نمره ۱۰۰ از راتن توماتوز گرفت. ولی من و بقیه دوستام و اغلب کامنتا همگی میگفتن فیلم چرتی بود. حتی گلدن گلوب هم گرفت ولی اسکار دادن به birdman که الحق لایقش بود. یه خاطره دیگه: یادمه فیلم شاه آرتور افسانه شمشیر تازه اکران شده بود، بعد چون منتقدای راتن از عوامل فیلم خوششون نمیومد و خلاصه چون زیرلفظی بهشون نداده بودن، از قصدی نمره پایین دادن (الان ۳۰ هستش) که ملت نرن سینما نگا کنن و فروش فیلم افت کرد. (چون مردم آمریکا اغلب اول به امتیاز راتن نگا میکنن و بعد تصمیم میگیرن برن سینما. بلدنیستن خودشون تصمیم بگیرن!!) . خلاصه که راتن توماتوز حرف مفت زیاد میزنه. من و همه دوستام با این اپیزود بشدت کرک و پرمون ریخت! مشکل تاریکی هم نداشتیم (هرچیزی که قرار بود دیده بشه رو میدیدیم. هرچیزی که معلوم نبود، خب قطعا نباید میدیدیم و این تصمیم کارگردانه!!!! نمیدونم چرا بعضیا زور میزنن حتما یچیزی ببینن!!!) امتیازات راتن توماتوز هم به بامیه‌های یخچالتون بگیرید کلا. IMDB معتبرتره. البته نه خیلی. یا حق

این اپیزود از لحاظ فنی بنظر من در فوق العاده ترین سطح ممکن بود. حتی تاریکی بیش از حد رو من نمیدونم چرا فن ها توی ضعف ها حساب میکنن. قبول دارم تاریک بود من خودمم اذیت شدم ولی آمادگیشو داشتم، اصلا چیزی بود که از همون سکانس اول سریال بهمون وعده داده شده بود «وایت واکرها» که با خودشون تاریکی و سرمای استخوان سوز میارن. از لحاظ داستانی اشکالات فوق العاده زیادی داشت. شاید خیلیا بیان بگن از پیش قضاوت میکنه و چیزی حالیش نیست بذار فاینال اپیزود رو ببینی و بعد نظر بدی و یطرفه به قاضی میری. در جواب باید بگم من خودم کتاب رو نخوندم ولی تا حدودی با دنیای نغمه آشناام. در حدی آشنایی دارم که وقتی میبینم اینجور اتفاقها میوفته ناراحت بشم. به مرور هر روز که از دوشنبه گذشت بیشتر به اشکالات داستانیش پی بردم. حالا یا خودم بهش فکرکردم یا راجع بهش خوندم. کامنتهای زیادی رو خوندم توی جاهای مختلف (خارجی ها و ایرانی ها) از جمله همین وبسایت سینما و واقعا اشکالاتی که گرفته شد ۹۰ یا ۹۵ درصد درمورد داستان بود نه مسائل فنی. در پایان جا داره که از رامین جوادی تشکر کنم. یکی از نقاط قوت کل سریال موسیقی رامین جوادیه. ممنون رامین جوادی. پ.ن: امیدوارم کارشون با وایت واکرها تموم نشده باشه?