بايد آفرين گفت به آزادي رسانه ها در دنياي غرب بخصوص آمريكا كه هيچ خط قرمزي ندارن. ميخواد مايكل جكسون باشه، رومن پولانسكي باشه، بيل كلينتون باشه، كوين اسپيسي باشه، ترامپ باشه يا هركس ديگه. ممكنه اين وسط كساني سرگيجه بگيرن. ممكنه بعضي وقتها حقي ناحق بشه يا بالعكس. اما مطمئين باشيد ضررش خيلي خيلي كمتر از فوايدش هست. حداقل فايده اي كه ميشه گفت اينه كه اگر كسي دورو هست و ظاهر و باطنش يكي نيست و در پشت پرده كارهايي ميكنه اما در انظار عمومي خودش رو قديس نشون ميده، پس از يه مدتي چهره اش افشا ميشه و ديگه نميتونه از اعتماد عموم سوء استفاده كنه و به كارهاش ادامه بده.

در دوره ای زندگی میکنیم که کسانی امثال جکسون ، رونالدو ، گومز و ... تبدیل به قهرمانانی برای مردم شده اند . به حال و روز این دنیا باید تاسف خورد .

فقظ کافی به سازی این ها(بخوانید سرمایه داری) نرقصی تا نابودت کنن.

دوستان میتونید برید درمورد زندگی نامه اش خودتون بخونید بفهمید تمام مستند دروغ است و حتی مرگ مایکل جکسون هم کار سیاست مداراست

امشب مستند رو دیدم. بنده طرفدارmjنبودم و شخصیتش رو هن خیبی قبول نداستم، ولی داستان این دو نفر با هیچ منطق و زاویه ای جور در نمیاد. پدر و مادر و خونوادشون که اصلا طبیعی صحبت نمیکنن. اینو که جکسون این کارو کرده یا نه برام مهم نیست، مهم اینه که رسانه ی امپریال چطور داره ما رو کنترل میکنه. هر بار اون چیزی که براش پول سازه رو با یه رنگ و نقش دیگه به خوردمون میده و ما هم نوش جان میکنیم. یک بار بیگناهی، یک بار گناهکار. مثل تمام مقولات دیگه