تا به امروز که بیش از نیمی از سال 2017 را پشت سر گذاشته‌ایم، استند-آپ‌های انگلیسی زبان بسیاری منتشر شده که تعدادشان با تمامی اجراهای کمدی منتشر شده در طول سال 2016 یا سال‌های پیش از آن برابری می‌کند. نباید فراموش کرد که در دهه‌ای زندگی می‌کنیم که عرضه اجراهای استند-آپ به دست خود کمدین‌ها تا مرز تبدیل شدن به یک سنت پیش رفت؛ مسئله‌ای که به لطف سرویس‌های استریمینگ و مشاهده آنلاین تا حد زیادی متحول شد. به عنوان نمونه امسال سرویس نتفلیکس عرضه استند-آپ را به صورت هفتگی در دستور کار خود قرار داده که در میان آن‌ها اسامی آشنایی مانند لوئی سی. کی، سارا سیلورمن، امی شومر، و دیو شپل به چشم می‌خورند. غیر از نتفلیکس سرویس‌های اینترنتی دیگر نیز به انتشار استند-آپ‌های با کیفیت ادامه می‌دهند تا جایی که برخی از آن‌ها را بهترین اجرای کمدی امسال لقب داده‌اند. با در نظر گرفتن چنین وضعیتی، باید دید برچسب بهترین اجراهای نیمه اول سال به کدام چهره‌ها اختصاص می‌یابد. فهرست پیش رو یک فهرست رتبه‌بندی شده نیست.

8, Jerrod Carmichael, HBO

این استند-آپ که یک ماه پس از انتخابات نوامبر 2016 آمریکا فیلمبرداری شد و دو ماه بعد از تحلیف ترامپ عرضه شد، دارای لحنی روشنگرانه است. مسئله ضدیت‌گرایی مدتی‌ست که محبوبت یافته، اما پیشه کردن و دست به دست شدن چنین روشی از سوی کمدین‌های کمتر شناخته شده، باعث مصنوعی شدن جذابیت این سبک در نزد مخاطبینی می‌شود که خود را برای شنیدن هر حرف ناخوشایندی به مدت یک ساعت مهیا کرده‌اند. ذکاوت کارمیشل در این است که این رفتار را باطنی گردانده و کشمکش‌های درونی‌اش را با بی‌خیالی زیر سؤال برده، به خصوص در چنین روزهایی که هر کسی عقایدش را بلند جار می‌زند. حضور کارمیشل روی صحنه و راحتی او با تماشاچی‌ به دیو شپل شباهت دارد و شما کاملاً اسیر افکار و ایده‌هایی می‌شوید که او پی‌درپی مطرح می‌کند و با وقفه‌های طولانی تعلیق ایجاد می‌کند. تلاش‌های «بو بورنهام» را هم باید ستود، که با کارگردانی‌اش گرمای خاصی به این استند-آپ بخشیده است.

Hitler’s Dog, Gossip & Trickery, Norm Macdonald, Netflix

گفتن اینکه چه کسی بهتر از «نورم مک‌دونالد» شوخی می‌نویسد دشوار است. شوخی‌‌های او در این استند-آپ، میان یک استند-آپ معاصر و ضدکمدی‌گونه‌ی مباحث و موضوعاتی که «به سبب جالب نبودن، جالب هستند» و شوخی‌ها و لطایف سنتی و عامه‌پسند یک موازنه ایجاد می‌کند. همگی به دقت و ظرافت و بی آنکه زیاده‌روی صورت بگیرد با هم ترکیب شده‌اند.

Just Keep Livin’?, Jen Kirkman, Netflix

سالی را پشت سر گذاشته‌ایم که در آن انتخابات برگزار شده، آن هم انتخاباتی که نتیجه‌اش دونالد ترامپ بوده، بنابراین تعجبی ندارد که طرح این مبحث در کمدی‌ها افزایش یافته باشد. همین نکته و مطرح نشدن چنین مبحثی است که استند-آپ جن کرکمن را استثنایی می‌کند. طنز او جهانی فکر می‌کند اما بومی عمل می‌کند. کرکمن به جای صحبت در مورد رئیس جمهوری که از مالیات مردم ارتزاق می‌کند، مایل است روی خود و مصائب و مشکلات زندگی روزمره تمرکز کند. مسئله کنار آمدن او با مزاحمت‌های خیابانی شاید از بهترین بخش‌های استند-آپ‌ در سال جاری باشد.

Old Baby, Maria Bamford, Netflix

طنز بامفورد، بیننده را به دنیایی هدایت می‌کند که توسط خود او طراحی شده، در نتیجه، کاری که او در «Old Baby» کرده، یعنی کات دادن بین اجراهایش برای مخاطبین مختلفی که تعدادشان رفته رفته زیادتر می‌شود، موجب نمی‌شود که طنز او در دسته کمد‌های آلترناتیو سطحی جای کند، بلکه باعث شده کاری پخته به نظر رسد. بامفورد ذهنی تماماً اصیل دارد، به همین دلیل، مشاهده بهبود ارتباط او با مخاطب در طول اجرا و انتقال افکار اصلیلش بسیار لذت‌بخش است. تنها یک ماریا بامفورد وجود دارد، بنابراین خوش شانس هستیم که می‌توانیم یک ساعت تمام عقاید او را بشنویم.

A Speck of Dust, Sarah Silverman, Netflix

از استند-آپ «Jesus Is Magic»، اجرای افسانه‌ای سیلورمن که پرسونای استند-آپی که یک دهه برای خلقش تلاش کرده بود را به اوج خود رساند، حدود 12 سال می‌گذرد. تا این استند-آپ او را مشاهده نکنید و تکامل یافتن اجرایش را به چشم نبینید، نمی‌توانید باور کنید که این همه سال از آن اجرا گذشته. اکنون که 25 سال از زمان ورود او به عرصه استند-آپ می‌گذرد، تسط او بر این فرم به راحتی قابل تشخیص است. کاراکتری که بازی می‌کند دیگر وجود ندارد، اما سیلورمن هنوز هم خوب می‌داند چطور باید شوخی‌هایش را با جمله‌بندی مخصوص به خود بنویسد. گرچه او آتئیست‌تر از هر زمان دیگریست اما فضای روحانی غافلگیرکننده‌ای بر اجرا حاکم است.

3 Mics, Neal Brennan, Netflix

«بر‌نان» در این اجرای خود، با زیرکی اقدام به تفکیک فرم‌ می‌کند. یک میکروفون را برای استند-آپ، یکی را برای شوخی‌های کوتاه و تک خطی، و یکی را به مباحث شخصی اختصاص می‌دهد. این کار جدای از جذابیتی که به صحنه می‌بخشد، به او اجازه می‌دهد با لحن اجرا بازی کند. می‌تواند بیش از هر کمدین دیگری مسائل شخصی را طرح کند و احساساتی شود، و گاهی مجبور نیست آن را با شوخی خاتمه دهد، زیرا مخاطب می‌داند که او در حال اجرا با میکروفون مسائل شخصی است و طنز زمانی از راه می‌رسد که بین میکروفون‌ها تعویض صورت گیرد.

Afraid of the Dark, Trevor Noah, Netflix

استند-آپ «ترس از تاریکی»، سرشار از لحظات طنز تحسین‌برانگیز است. سطح استند-آپ نوآح از بُعد تکنیکال شگفت‌آور است. او با مهارت تمام نظریه‌ای را مطرح می‌کند و سپس از الف تا یای آن را تحلیل می‌کند، در همان حین سعی می‌کند راه‌ و روشی برای بسط و توسعه بحث بیابد و گاهی تا آنجا پیش می‌رود که در بعضی صحنه‌ها نقش شخصیت‌های مختلف با خصوصیات و لهجه‌های کاملاً متمایز را بازی می‌کند.

Career Suicide, Chris Gethard, HBO

«کریس گتارد» پیش از عرضه استند-آپ‌های خود و فیلمبرداری از آن، سال‌ها بر روی اجرای خود کار کرد، زیرا می‌دانست که قدم به یکی از حساس‌ترین حوزه‌ها می‌گذارد. او از واقعیات طفره نمی‌رود، اما با زبردستی از توانایی‌های خود در اجرا بهره می‌گیرد تا مطمئن شود که فراموش نمی‌کنید یک اجرای کمدی را به تماشا نشسته‌اید. و این یک موفقیت و دستاورد بزرگ برای اوست.

Father Figure, Roy Wood Jr., Comedy Central

«روی وود جونیور» حتی وقتی در مورد مشکلات مهم سیاسی و نژادی هم حرف می‌زند، باز هم رگه‌هایی از سخافت و پوچی در او وجود دارد. او اهمیت این موضوعات را ساده نمی‌انگارد، اما با این وجود راهی برای بیان تازه آن‌ها جستجو می‌کند، و اغلب نشان می‌دهد که چقدر پیش پا افتاده‌اند.

Homecoming King, Hasan Minhaj, Netflix

بهترین لحظات استند-آپ «شاه عازم وطن» که اجرا و مضمونی جاه‌طلبانه دارد، هنگامی است که بر روی بحث مهاجرت و مشکلات شخصی و عمیق منهاج در این رابطه تمرکز می‌شود. منهاج با ظاهر جذاب و حرکات پر شور خود به شرح داستان زندگی‌اش می‌پردازد و شما را به گریه و خنده دعوت می‌کند.

Rory Scovel Tries Stand-Up for the First Time, Rory Scovel, Netflix

اسکاول کمدینی است که تمایل دارد مرزهای میان اجرای تمرین شده و بداهه را از میان بردارد. شوخی‌ها خنده‌دارند و هر یک سر جای خودش، اما نکته کلیدی روشی است که او برای جلب توجه دائمی مخاطب اتخاذ می‌کند.

Shrimpin’ Ain’t Easy, Al Madrigal, Showtime

«میگویی کردن آسان نیست» عنوان نامفهومی است که با شنیدن آن یک میگوی کارتونی لمیده بر ساحل در ذهن می‌آید با عینک دودی. طنز مادریگال همین است. او با ریتم آرام به بازگویی ماجراهایش می‌پردازد، با وجود این، به قابلیت سرگرم‌کنندگی آن‌ها باور دارد. در واقع مادریگال کمدینی است که به هنر خود دلگرم و مطمئن است.

Thank God for Jokes, Mike Birbiglia, Netflix

«مایک بیربیگلیا» که مجری برنامه‌های رادیویی نیز هست، آنقدر روی شوخی‌های خود کار می‌کند تا به سطح مورد نظرش برسند. این مسئله به خصوص در مورد این استند-آپ صدق می‌کند، یعنی در اینجا او تا جایی که می‌تواند درون داستان‌هایش پیرامون شوخی و شوخی‌هایش پیرامون داستان‌ها، شوخی می‌گنجاند.

The Age of Spin, Dave Chappelle, Netflix

این استند-آپ که اوایل سال جاری توسط «دیو شپل» عرضه شده و یکی از دو اجرای او در سال 2017 است، از بهترین اجراهای استند-آپ تا این لحظه از سال است. شوخی او با «Care Bear»ها، حکایت «او. جی سیمپسون» و «کوین هارت» بی‌نظیر است، اما همچنانکه لحظات خوب اجرا در ذهن می‌ماند، شوخی‌هایش با همجنس‌گرایان که استاندارد آن بوضوح در سطح پایین‌تری از مابقی قرار گرفته، ممکن است خیلی زود از یاد بروند.

Walk Your Way Out, Bill Burr, Netflix

«بیل بر» همیشه می‌خواهد بهتر از قبل باشد، و با وجود اینکه این اجرا بهترین اثر کمدی او محسوب نمی‌شود، اما او را در بالاترین فرم خود نشان می‌دهد. بسیاری از کمدین‌ها به برداشت‌های جنجالی و افراطی از موضوعات تکیه دارند. «بیل بر» این متد را معکوس کرده و با قرار دادن خودش در موقعیت‌های سخت و ناگوار سعی می‌کند دل همه را به دست آورد. همیشه موفق می‌شود، زیرا کار استند-آپ را خیلی خوب بلد است.

مهمان

برای ارسال دیدگاه باید وارد شوید