رسالت همیشگی علی حاتمی در طول چند ده فیلمسازی تاکید بر اصالت و هویت ایرانی بود.علی حاتمی می خواست بن مایه سینمایش ایرانی باشد،روح فرهنگ ایرانی در آنها جریان داشته باشد تا یک خاطره مشترک هویتی که در پس ذهن هر ایرانی جا خشک کرده، زنده کند. روایت حسن چکل دقیقا شیوه روایت داستان گونه ی مادر بزرگ های دههای گذشته است. روایتی که در آن ضرب و آهنگ وجود دارد(آن هم از نوع ایرانیش). روایتی ناب که شرم کلام دارد وُ از پرده دری دوری می جوید. خالص است و پاک درست مثل داستان های مادربزرگ هایمان.داستان های علی حاتمی،از این باب ایرانی اند که چل تکه اند،داستانک های موجز و جذابی اند که هر کدام رنگی دارند. شخصیت ها از دل دنیای واقعی نمی آیند، روایت شسته رفته ی داستان های غربی را ندارند و آدم ها فقط در دل داستان ها قابل باورند نه در دنیای واقع. من این روایت لطیف را می پسندم. چرا که احساس می کنم در ته وجودم جایی برای خود دارد یا لا اقل بر این باورم متعلق به بخشی از وجود من است.یک روایت پاک و بی غل و غش که در کودکی آرزویش را داشتم.