راستش را بخواهید، وقتی شنیدیم دن تراختنبرگ قرار است دوباره سراغ دنیای غارتگر برود، توقعات خیلی بالا رفت؛ مخصوصاً بعد از شاهکاری مثل Prey. اما «بدلندز» یک مسیر کاملاً متفاوت را انتخاب کرده که هم شجاعانه است و هم کمی عجیب. فیلم ما را از جنگل‌های زمین می‌کند و می‌برد به یک سیاره بیگانه و این بار جای شکار و شکارچی را عوض می‌کند. ما با یک غارتگر طرفیم که مثل قهرمان‌های کلاسیک، درگیر یک داستان بقا و انتقام شخصی شده. ال فانینگ با بازی در دو نقش، بارِ دراماتیک فیلم را به دوش می‌کشد و رابطه‌اش با این موجود ترسناک، لحظات جالبی را می‌سازد که قبلاً در این فرنچایز ندیده بودیم. فیلم از نظر بصری واقعاً چشم‌نواز است، اما شاید آن حس وحشت و تعلیقی که در قسمت‌های قدیمی بود، اینجا جایش را به یک اکشن علمی-تخیلیِ مدرن‌تر داده باشد. در کل، فیلمی است که می‌خواهد به غارتگر «شخصیت» بدهد، نه اینکه فقط او را به عنوان یک ماشین کشتار نشان بدهد. ​نقاط قوت ​خلاقیت در روایت: اینکه داستان را از دید خودِ غارتگر (Dek) دنبال می‌کنیم، یک ریسک بزرگ بود که به نظرم جواب داده و دنیای این موجودات را عمیق‌تر کرده است. ​بازی دوگانه ال فانینگ: او به خوبی توانسته تفاوت‌های دو ربات دوقلو را با جزئیات ظریف در بازی‌اش نشان بدهد و بار احساسی فیلم را حفظ کند. ​طراحی دنیای بیگانه: محیط سیاره «گنا» واقعاً اتمسفریک و وحشی طراحی شده؛ طوری که حس می‌کنید واقعاً در یک دنیای غیرزمینی هستید. ​اکشن خوش‌ساخت: صحنه‌های نبرد، به‌خصوص وقتی غارتگر از تکنولوژی‌های جدیدش استفاده می‌کند، خیلی هیجان‌انگیز و روان از آب درآمده‌اند. ​نقاط ضعف ​کاهش حس ترس: وقتی غارتگر تبدیل به قهرمان داستان می‌شود، دیگر آن ابهت ترسناک و مرموز سابق را ندارد و بیشتر شبیه یک جنگجوی آسیب‌پذیر به نظر می‌رسد. ​درجه سنی پایین‌تر: به خاطر محدودیت‌های سنی، از آن خشونتِ افسارگسیخته و خون‌ریزی‌های معروف این سری خبری نیست که احتمالاً به مذاق فن‌های قدیمی خوش نمی‌آید. ​ریتم بخش میانی: فیلم در اواسط داستان کمی کش می‌آید و دیالوگ‌ها و ماجراهای فرعی باعث می‌شوند از آن هیجان اولیه فاصله بگیریم.