پر از ستاره با تمی متفاوت. بازی بنیسیو دلتوروی شکفت انگیزو دوسداشتم. یبار دیدنش لذتبخش بود

هروقت غمگین و ناامیدم پناه میارم به دنیای اندرسون

قبل از دیدن فیلم نقدها رو خوندم و بعد از دیدنش، برام عجیب بود این ایراداتی که از فیلم گرفتن. مثل گاردین که اثر رو بی روح توصیف کرده. درصورتی که سناریو گیرا و جذابه. با همون طنز همیشگی، شاید حتی کمی هم بیشتر. کارگردانی خاصِ وس اندرسون. و طراحی صحنه ی مخصوص خودش. و البته بازی های خوب. البته به نظرم به جز بازی دو تا از بازیگرا. یکی جفری راش که انگار وصله ی ناجور این گروه بازیگر بود. و دوم بازی کاریکاتوری و تکراریِ بندیک کامبربچ. اما در عوض بنیسیو دل تورو فوق العاده بود در کل تماشای این فیلم برای من خیلی لذتبخش بود