نوشته بهرام بیضایی بر فیلم "یک آتش" در ۱۹ فروردین ۱۳۳۷ چاه نفت شماره شش اهواز که به آخرین مراحل حفاری رسیده بود ناگهان آتش گرفت. آتشی که اهل فن می گویند بزرگ ترین یا یکی از بزرگ ترین آتش سوزی های تاریخ نفت بود. و خاموش کردن چاه توسط کارگران و متخصصین محلی یا کمکی به سرپرستی "مایرون کینلی" که چند روز بعد رسید، شصت و پنج روز ادامه داشت. قرار شده بود که گلستان یک فیلم خبری سیاه و سفید روی این ماجرا بسازد، و شاهرخ گلستان مامور فیلمبرداری شده بود، ولی پس از دیدن چاه آتش و فعالیت های پای آتش و چاه، رسیده بود به آن جا که روی این واقعه می شود فیلمی باارزش، خیلی بیش از ارزش یک فیلم خبری و حتی یک شاهکار ساخت. این موضوع را خبر داد و به سرعت قراری که گلستان ها بین خودشان داشتند و هدف و نقشه ی کار عوض شد، فیلم هم رنگی شد و فیلم برداری ادامه یافت. شرکت نفت که سفارش آن فیلم خبری را داده بود این قرار دوم را نپذیرفت، پس موضوع قراردادی که در بین بود از میان رفت و این ها با خیال راحت فیلم شان را برداشتند و سه سال هم روی مونتاژ و دیگر کارهایش وقت صرف کردند و بعد آن را به نمایش گذاشتند. و این یک کار جدی بود. این فیلم حماسه کار بود و نمایش دهنده زیبائی وحشتناک آن آتشِ گردن افراشته، آتشی که هم باشکوه و هم وحشت آور بود، و پای چنین آتشی کار بود و قهرمانان گمنام بین ماشین و باروت و آتش، و قهرمانان گمنام دیو آتش را مهار می کردند و آتشفشان چاه را دهانه می زدند و این کار و حماسه بود. می شود گفت که حسن انتخاب موقعیت ها توسط فیلم بردار، حسن انتخاب عکس ها توسط مونتور، و صداقت در این انتخاب ها و صداقتی در خور، یک آتش را تبدیل به بی نقص ترین فیلم ایرانی در آن شرایط کرد. فیلمی که فیلم بود. یک آتش با وجود آن که از طرف عده ای که حق هم داشتند کاری غیر منتظره نامیده شد، برای آن ها که فیلم دیگری به نام "مبارزه با آتش در اهواز" (۱۳۳۷ ساخته ابوالقاسم رضایی) را - که روی همین موضوع ساخته شده بود - می شناختند خیلی هم غیر منتظره نبود. این یکی فیلم سیاه و سفید و جامعی بود که بیش تر جنبه گزارشی داشت و ناگفته نمی شود گذاشت که در ردیف خودش دقیق و جالب ساخته شده بود و به طور استثناء قطعه منفجر ساختن چاه در "مبارزه با آتش..." به مراتب قانع کننده تر و حتی هیجان بخش تر از همین قطعه در "یک آتش" بود، بگذریم... از نظر من تنها عیب "یک آتش" در تردیدی ست که ظاهرا در مونتاژ آن و نوشتن گفتار آن داشته اند. گویا تکلیف خود را نمی دانسته اند، که آیا شرکت نفت عاقبت خرج تهیه فیلم را خواهد داد یا نه، و شاید برای نگه داشتن این مشتری بوده است که می بینیم فیلم گاهی نوسانی می کند بین یک اثر گزارشی و یک فیلم ناب. به هر حال این فیلم، یک آتش، تحولی مطبوع در کار سینمایی گلستان بود، و باعث به وجود آمدن تحولی مطبوع در ذهن تماشاگر ایرانی و عده ای قانع شدند که در این شرایط، شرایط سخت، فیلم خوب هم می شود ساخت. بهرام بیضایی، آرش شماره ۵، آذر ۱۳۴۱، صص ۵۲ و ۵۳