داستان کوتاه « برنیس » مانند اکثر داستان‌های پو آکنده از تخیلات دیوانه‌وار و هجوآمیز و لحنی فاخر و رومانتیک است. در این داستان – برنیس – اگر مقدمه اش را برداریم نیمی از بار وحشت و تعلیق و جنون داستان زایل می شود. پو در این بخش به ما خاطرنشان می شود که : « بدبختی متعدد است؛ و فلاکت ِ خاک، متنوع. خودشیفتگی و سیر در شیفتگی و هراس نسبت به مرگ، از آن نوع که در بوف کور صادق هدایت دیده می شود در این فیلم به چشم می خورد.