کاش سکانس فریاد دردمندانه اتیکا، اتیکای ال پاچینو در بعدازظهر سگی هم در تیتراژ پایانی قرار داده می شد. احتمالا یا به ذهن کارگردانان مستند نرسیده و یا رسیده اما نتوانسته اند حق پخشش را از برادران وارنر بگیرند. مستندی تفکربرانگیز که در زمانه ای اکران می شود که هنوز شاهد حوادث خشونت آمیز نژادی هستیم، درست مثل ۵۰سال پیش که رخدادهای این فیلم در آن می گذرد!