بزرگوار، رُک بهت بگم: این‌که نولان و اسکات و آبرامز و هر دلقک دیگه‌ای چیکار کرده یا چه نظری داره برای من دوزار مهم نیست. فدای سرم که کوبریک ذهنش از ناسای دهه‌ی ۷۰ جلوتر بوده. این‌که ایده‌ی فیلم اون زمان چقدر جدید بوده هم برام اصلاً اهمیت نداره. تنها چیزی که برام مهمه اینه که یه فیلم، فارغ از اسم کارگردانش و جایزه‌‌هایی که برده و نمره‌ی IMDB و نظر منتقدها و اهمیتش توی تاریخ سینما، امروز وقتی تماشاش می‌کنی چی برای عرضه داره؛ این فیلم (بنا به تمام دلایلی که توی کامنت‌هام عنوان کردم) امروز نه‌تنها هیچی برای ارائه نداره بلکه باید ژانرش رو عوض کنن بزنن کمدی ابزورد بس‌که اثر مسخره‌ایه.

چطور مهم ترین بخش این فیلم برات مهم نیست کوبریک دو سال قبل رفتن ناسا به فضا این فیلمو ساخته ذهنش از ناسا جلوتر بوده حتی ایده به فضا رفتن رو به ناسا میده چی داری میگی اخه دو صفحه درد دل تایپ کردی بگی از فیلم خوشت نیومده ؟ کامرون جورج لوکاس جی جی ابرامز ریدلی اسکات حتی کارگردان مورد علاقت نولان هرچی ایده فضایی داشتن و فیلم ساختن از این فیلم الهام گرفتن این نبود استار وارز بیگانه و خیلی فیلمهای دیگه ساخته نمیشدن اینکه شما خوشت نیومده یه حرفه فقط ولی خودتو انقدر مهم بدونی و جدی بگیری که بیای بگی همچین شاهکاری فیلم بدیه خیلی حرفه خیلی از فیلمها به خاطر ایده جدیدی که تو فیلم نشون میدن مهم شناخته میشن مثلا شاهکار دزد دوچرخه یه داستان سادست ولی مهم ایده فیلمه که داستانو خاص میکنه با این نظر منفی شما چیزی از بزرگی فیلم کم نمیشه چه با فلسفه چه با داستان سرایی هر فیلمی یه پیامی ب بیننده منتقل میکنه و این شاهکار به بهترین روش این کارو انجام میده شاید درک فیلم برات سخت بوده یا شایدم سبک کلاسیک به دردت نمیخوره

اینکه شما حق داری نظر بدی اوکیه ولی اینم بدون که این فیلم سال 68 ساخته شده و ناسا دو سال بعد انتشار این فیلم رفت فضا نبوغی که کوبریک برای این فیلم ساخته شده ستودنیه شما در حدی نیستی همچین شاهکاری رو نقد کنی برو با سینمای مارول لذتت ببر از زندگیت همون فیلمای بی سر و ته ابر قهرمانی رو ببین یه یارویی با یه قدرت ماورایی میاد دنیا رو نجات میده سینما هدفش انتقال پیام فیلم به بینندست حالا چه با فلسفه چه با داستان سرایی

یعنی میخوای بگی the shining (بازی جک نیکلسون و شلی دووال) و clockwork orange (بازی مالکوم مک‌داول) رو دیدی و بازم به کاراکتراش میگی چوب خشک؟ D:

با نظرت موافقم و خیلیم حال کردم. یه عده که از خودشون نظر ندارن و فقط یکی دو جا خوندن که کوبریک فلان هست اونا هم دنباله رو هستن که استاد 20 هستن. اما خلاصه وار میشه گفت سینما جای داستان گفتن هست نه فلسفه بافی و نماد بازی

تکراری نسبت به خود فیلم؛ یعنی یه‌سری شات‌های مشابه رو انقدر توی فیلم تکرار کرده که دیگه گَندش دراومده. برای من اصلاً مهم نیست که کی «زودتر» انجام داده. این مهمه که کی «بهتر» انجام داده. این که می‌گی کاراکترها احساس ندارن و خنثی‌ان، کلاً مدل فیلم‌سازیِ کوبریک همینه. شخصیت‌هاش انگار یه‌مشت چوب‌خشک و آدمک‌ان؛ ادا و اطوارهاشون به آدمیزاد شباهتی نداره. داستانِ فیلم هم بی‌سروتَه‌تر از اونیه که بشه براش هدفی متصور شد. اپیزود دوم رسماً تا می‌آد داستانش روی روال بیفته، همون‌جا تموم می‌شه. در کُل انسجامی بین داستان‌ها وجود نداره.

فیلم تو سال 1968 ساخته شده قبل از اینکه حتی ما یه عکس از زمین داشته باشیم. چجوری میگی تکراریه؟ در واقع اونایی که دیدی از این فیلم الگو گرفتن (contact,interstellar و غیره). قضاوت کردن هیچ چیزی از قدیم بر اساس استاندارد های امروزی درست نیست. در ضمن هدف فیلم بی پایان بودنه. دقت بکنی تمام کاراکتر های فیلم هیچ احساساتی از خودشون نشون نمیدن یعنی خنثی هستن و تنها چیزی که تو فیلم اهمیت داره دنیا و نحوه کارکردشه که هیچ کس انتظار پایانی ازش نداره

والا خیلی کوتاه بخوام بگم: سینما یکی از انواع هنرهای دراماتیکه یعنی بر پایه‌ی درام؛ و خب، واضحه که تا وقتی داستانی وجود نداشته باشه، درامی هم شکل نمی‌گیره.

داستان جاش تو سینما نیست. تو رمانه :) یا مارول.