تعلیق ابدا به معنای رازآلوده بودن فیلم نیست و دقیقا نقطه مقابل اینه. تعلیق یعنی حالتی که بیننده فیلم از یه سری فکت ها مطلع باشه، اما بازیگر فیلم اون مسئله رو ندونه. مثلا توی همون مثالی که زدی، اگر ما از قبل دیده باشیم که اون آدم مسافرکش، قاتل یا آدم رباست، ولی بازیگر فیلم بدون اطلاع از اون موضوع سوار ماشینش بشه، اینجا تعلیق ایجاد میشه. یعنی ما مدام نگرانی و استرس داریم که نکنه اون آدم مسافرکش آسیبی به شخصیت مورد علاقه مون در فیلم برسونه. تعلیق اتفاقا برعکس غافلگیریه. غافلگیری باعث میشه فیلم یک بار مصرف باشه و دفعات بعد هیچ استفاده ای نداشته باشه اما تعلیق کمک میکنه بشه چندین و چند بار فیلم رو دید. مثلا وقتی یه زن میخواد از مسافرت کاری همسرش استفاده کنه و با یه مرد دیگه بهش خیانت کنه. شوهرش به فرودگاه میره و متوجه میشه پرواز کنسل شده. تاکسی میگیره و برمیگرده خونه. این فرایند چند ساعت طول میکشه و در همین مدت، زن به مرد دوم پیام داده که به خونه مون بیا، شوهرم نیست. حالا این صحنه رو میشه به دو روش تعلیق و ترس (همون غافلگیری) ساخت. در روش تعلیق، شما با تدوین موازی نشون میدی که شوهره از پرواز جا مونده. یه سکانس زن و مرد دوم رو نشون میدی که وارد خونه میشن، یه سکانس هم شوهر رو که داره تاکسی میگیره برگرده خونه. سکانس بعدی زن و مرد دوم در حال گرم گرفتن و...، سکانس بعدی شوهره توی تاکسی در حال برگشتن. این یعنی حالتی که ما، باخبریم از یه موضوع (کنسل شدن پرواز شوهر و برگشتنش) اما زن و مرد دوم از این موضوع خبر ندارن. اینجا تعلیق ایجاد میشه و ما مدام استرس میگیریم که نکنه شوهره برسه و اینا رو با هم ببینه و نگرانیم که چه اتفاقی میفته. اگر کارگردانی دقیق باشه، ما عملا نگران زنه میشیم و خودمونو در خیانتش شریک می کنیم! که هیچکاک این کار رو توی فیلم Rope به خوبی و به یه نحو دیگه انجام میده. اما در ورژن غافلگیرانه، زن و مرد دوم وارد خونه میشن و مشغول میشن و... که ناگهان در باز میشه و شوهره میاد تو و همه غافلگیر میشیم. بعد هم دیالوگ های تکراری که تو مگه نرفته بودی با پرواز و فلان و ما تازه میفهمیم پروازش کنسل شده. این سبک کاملا یکبار مصرفه. در حالی که ورژن تعلیق دار فیلم، بارها و بارها کار میکنه. چون ما از مسیری که فیلم ما رو توش قرار میده لذت میبریم، نه از اتفاق نهایی.

دقیقا گل گفتی

نطرت عالی بود کلا سینمای کلاسیک ترکیبی از بازی های فوق العاده غلو آمیز و مصنوعیه اگه ی فیلمی خوب باشه حالا برای 100 سال پیشم باشه آدم اعتراف میکنه که خوبه ولی واقعا من از جان فورد و هیچ کاک و هیچ کدوم از گنده های کلاسیک چیزی ندیدم همه فیلماشونو روی دور تندم میبینی عذابه

دمت گرم بالاخره یه نظر خوب دیدیم

سینمای هیچکاک تماما مرز بین واقعیت و خیاله در پرندگان اوجشه