داستان عادی ولی قشنگی رو روایت میکنه، شخصیتهاش به خوبی نوشته شدن، هرنوع ادمی پیشروی سینان قرار میگیره و بیننده بالاخره با یکیشون (و یا سینان) همحسی میکنه. من بیشتر شبیه مادر سینان بودم. دو ساعت اول فیلم یکم زیادی ارومه بهنظرم ولی یک ساعت اخر فیلم واقعا جذاب میشه. جذابیتهای بصری زیادیم داره. برا من زیادی شعارگونه بود. درامهای اینطوری رو باهاشون مشکلی ندارم، چون تاکید روی دیالوگهاست تا حوادث و وقایع. ولی خب ضدیت با سنتگرایی و دین به نظرم موضوع تکراریایه. ای کاش حداقل محتوای دیالوگ ها یکم جدیدتر بود. نمرات بالاش بیشتر به نظرم بخاطر اینه که غربیها هرروز درمورد این موارد نمیشنون و درامای شرقی براشون جذابیت و تازگی داره. وگرنه ذهن مخاطب شرقی به نظرم سریعا خسته بشه از دیالوگها. مجموعا فیلم خوبی بود. اگر سه ساعت وقت داشتین توصیه میشه حتما.
۱۳۹۹ آذر ۱۵ ۱۹:۴۲
حقیقتش من خیلی با مکانیسم اصطکاک برعکس حال نکردم. نمی فهممش. ولی درمورد علت و معلول متفاوت ، اینطوری باید بگم که مایی که در جهت مثبت زمان حرکت میکنیم، اگه بخوایم به پدیده هایی که در جهت معکوس مان فکر کنیم، اونوقت باید علت و معلول رو از لحاظ زمانی برعکس ببینیم. مثلا تو صحنه دو تیم قرمز و ابی ، تیم قرمز میدید که اونجا جای تیر هست پس یکم بعد قرار بود یه گلوله ازونجا در بیاد و به سمت تفنگ تیم ابی حرکت کنه ( اینا دارن برعکسشو میبینن چون در جهت مثبتن، مسلما تیم ابی از سمت خودش وقتی نیگاه میکنه تیم قرمز رو برعکس میبینه و تیر خودشو درست میبینه که از لوله در میاد و به دیوار میخوره) ولی وقتی پروتاگونیست یا هرکس دیگه ای معکوس شده (مثلا افراد تیم آبی) ، دیگه لازم نیست معکوس فکر کنه، مگر اینکه بخواد حرکات افرادی که در جهت مثبت دارن حرکت میکنن رو پیش بینی کنه.
۱۳۹۹ آذر ۱۵ ۰۱:۲۵
درمورد اون فرد روس، طی فیلم اشاره شد که درصورتی که قبل از تنظیم همه چی توسط خودش فرد بمیره و ضربانش صفر بشه، اون دستگاه ضربان سنجی که بهش وصله یه سری ایمیل رو میفرسته که باز هم اون بمب اتم منفجر میشه. قصد اندری سیتور کلا منفجر کردن بود، اینکه اون همه دنگ و فنگ رو تحمل کرد برا این بود که میخواست نقطه پایان دنیا، نقطه اغاز خودش تو استالسک باشه. درمورد اون گوشی، عملا تماسی نبوده، پروتاگونیست بهش گفته بود تو گوشیت ضبط کن، ایندگان این گوشیو پیدا خواهند کرد و صداتو خواهند شنید. پروتاگونیست بعدا گوشی دختره رو در اینده پیدا کرده و شنیده صداشو و فهمیده میخواستن بکشنش، پس برگشته به نقطه زمانی و بعد دوباره درجهت مثبت زمانی کارشو ادامه داده
۱۳۹۹ آذر ۱۵ ۰۱:۲۰
درمورد شخصیت های معکوس، دو حالت هست، کاملا معکوس شدن، مثل انتاگونیست تو صحنه تعقیب و گریز، یکیم اینکه معکوس شدن رو صرفا برای رفتن به نقطه مشخصی از زمان استفاده کردن. مثال بخوام بزنم: انتاگونیست از نقطه شماره ۱۰ تو بردار زمان، داشت حرکت میکرد به ۳ مثلا، روند حرکتش اینطوری بود ۱۰-۹-۸-۷-.... تا برسه به ۳. در چنین شرایطی اکسیژن میخواست چون سیرش برعکس بود. در حالت دیگه، این معکوس شدن برا رفتن به نقطه مشخصیه، مثلا در اخر که داشتن میرفتن استالسک، از نقطه ۱۰ زمانی رفتن ۳ ( همون ۱۰-۹-۸ تاا ۳ که این بخشش نیاز به اکسیژن داشتن چون معکوس حرکت میکردن) بعد که رسیدن نقطه سه، دوباره شروع به حرکت نرمال همجهت با بردار زمانی عادی و رو به مثبت کردن. ( یعنی از سه به سمت اینده) درچنین شرایطی دیگه اکسیژن نمیخوان چون دیگه همزمان با بردار زمان دارن حرکت میکنن.
۱۴۰۰ فروردین ۱۰ ۲۰:۲۷
داستان عادی ولی قشنگی رو روایت میکنه، شخصیتهاش به خوبی نوشته شدن، هرنوع ادمی پیشروی سینان قرار میگیره و بیننده بالاخره با یکیشون (و یا سینان) همحسی میکنه. من بیشتر شبیه مادر سینان بودم. دو ساعت اول فیلم یکم زیادی ارومه بهنظرم ولی یک ساعت اخر فیلم واقعا جذاب میشه. جذابیتهای بصری زیادیم داره. برا من زیادی شعارگونه بود. درامهای اینطوری رو باهاشون مشکلی ندارم، چون تاکید روی دیالوگهاست تا حوادث و وقایع. ولی خب ضدیت با سنتگرایی و دین به نظرم موضوع تکراریایه. ای کاش حداقل محتوای دیالوگ ها یکم جدیدتر بود. نمرات بالاش بیشتر به نظرم بخاطر اینه که غربیها هرروز درمورد این موارد نمیشنون و درامای شرقی براشون جذابیت و تازگی داره. وگرنه ذهن مخاطب شرقی به نظرم سریعا خسته بشه از دیالوگها. مجموعا فیلم خوبی بود. اگر سه ساعت وقت داشتین توصیه میشه حتما.
۱۳۹۹ آذر ۱۵ ۱۹:۴۲
حقیقتش من خیلی با مکانیسم اصطکاک برعکس حال نکردم. نمی فهممش. ولی درمورد علت و معلول متفاوت ، اینطوری باید بگم که مایی که در جهت مثبت زمان حرکت میکنیم، اگه بخوایم به پدیده هایی که در جهت معکوس مان فکر کنیم، اونوقت باید علت و معلول رو از لحاظ زمانی برعکس ببینیم. مثلا تو صحنه دو تیم قرمز و ابی ، تیم قرمز میدید که اونجا جای تیر هست پس یکم بعد قرار بود یه گلوله ازونجا در بیاد و به سمت تفنگ تیم ابی حرکت کنه ( اینا دارن برعکسشو میبینن چون در جهت مثبتن، مسلما تیم ابی از سمت خودش وقتی نیگاه میکنه تیم قرمز رو برعکس میبینه و تیر خودشو درست میبینه که از لوله در میاد و به دیوار میخوره) ولی وقتی پروتاگونیست یا هرکس دیگه ای معکوس شده (مثلا افراد تیم آبی) ، دیگه لازم نیست معکوس فکر کنه، مگر اینکه بخواد حرکات افرادی که در جهت مثبت دارن حرکت میکنن رو پیش بینی کنه.
۱۳۹۹ آذر ۱۵ ۰۱:۲۵
درمورد اون فرد روس، طی فیلم اشاره شد که درصورتی که قبل از تنظیم همه چی توسط خودش فرد بمیره و ضربانش صفر بشه، اون دستگاه ضربان سنجی که بهش وصله یه سری ایمیل رو میفرسته که باز هم اون بمب اتم منفجر میشه. قصد اندری سیتور کلا منفجر کردن بود، اینکه اون همه دنگ و فنگ رو تحمل کرد برا این بود که میخواست نقطه پایان دنیا، نقطه اغاز خودش تو استالسک باشه. درمورد اون گوشی، عملا تماسی نبوده، پروتاگونیست بهش گفته بود تو گوشیت ضبط کن، ایندگان این گوشیو پیدا خواهند کرد و صداتو خواهند شنید. پروتاگونیست بعدا گوشی دختره رو در اینده پیدا کرده و شنیده صداشو و فهمیده میخواستن بکشنش، پس برگشته به نقطه زمانی و بعد دوباره درجهت مثبت زمانی کارشو ادامه داده
۱۳۹۹ آذر ۱۵ ۰۱:۲۰
درمورد شخصیت های معکوس، دو حالت هست، کاملا معکوس شدن، مثل انتاگونیست تو صحنه تعقیب و گریز، یکیم اینکه معکوس شدن رو صرفا برای رفتن به نقطه مشخصی از زمان استفاده کردن. مثال بخوام بزنم: انتاگونیست از نقطه شماره ۱۰ تو بردار زمان، داشت حرکت میکرد به ۳ مثلا، روند حرکتش اینطوری بود ۱۰-۹-۸-۷-.... تا برسه به ۳. در چنین شرایطی اکسیژن میخواست چون سیرش برعکس بود. در حالت دیگه، این معکوس شدن برا رفتن به نقطه مشخصیه، مثلا در اخر که داشتن میرفتن استالسک، از نقطه ۱۰ زمانی رفتن ۳ ( همون ۱۰-۹-۸ تاا ۳ که این بخشش نیاز به اکسیژن داشتن چون معکوس حرکت میکردن) بعد که رسیدن نقطه سه، دوباره شروع به حرکت نرمال همجهت با بردار زمانی عادی و رو به مثبت کردن. ( یعنی از سه به سمت اینده) درچنین شرایطی دیگه اکسیژن نمیخوان چون دیگه همزمان با بردار زمان دارن حرکت میکنن.