زمان مطالعه: ۳ دقیقه
جولین مور: نمیخواهم در فیلمها قتل و انفجار و اسلحه ببینم وقتی دنیای امروز خشن است
«جولین مور» شنبه این هفته در حاشیه برگزاری جشنواره کن هفتاد و نهم یک جایزه افتخاری دریافت کرد و از نمایش شخصیتهای زن در سینما و نحوه انتخاب نقشهایش گفت.
این بازیگر برنده اسکار در مصاحبه با «ورایتی» گفت: «به عنوان بازیگر، بخشی از یک اقتصاد دورهای هستی... از یک نقش به نقش دیگر میروی. وقتی متوجه میشوی که از تو تقدیر میکنند یا درخواست میکنند که درباره گذشته حرف بزنی، فکر میکنی که عجب. این چیزی است که در زندگیام خلق کردهام. نقطه انعکاس خوشایند و افتخار بزرگی است.»
مور وقتی میشنود که میزان نقشهای اول زن در فیلمهای پرفروش سال ۲۰۲۵ تا ۳۷ درصد سقوط کرده و کاهش ۱۰ درصدی را نسبت به سال ۲۰۲۴ نشان میدهد، میگوید مشکل فقط به صنعت فیلمسازی محدود نمیشود: «جهانی است. یعنی در سازمانها، رسانه، و آموزش عالی زنان نمایندگی نمیشوند. در مکان های بسیاری آن نمایندگی که لایقش هستیم وجود ندارد. بنابراین حس میکنم که مشکل بزرگتری است. چطور باید تغییرش داد؟ نمیدانم. یعنی یک موش چطور باید از میان دیوار رد شود؟ هر بار یک تکه. به آرامی، پیوسته و بهدقت تصمیم بگیریم، حرفمان را بزنیم، از امتیازاتمان استفاده کنیم، بیشتر استخدام کنیم، از اتحاد بگوییم، شرایط را در صحنه فیلمبرداری تغییر دهیم.»
مور میگوید بیشتر با فیلمسازانی سازگار است که به روشنی میگویند قصد روایت چه داستانی را دارند و چگونه آن را روایت میکنند. او اضافه میکند که با گذر زمان نقشهایش را با دقت بیشتری انتخاب میکند: «میتوانم بگویم که تراژدی کمتر و کمتر برایم جذابیت پیدا کرده. بهویژه امروز در زمانهای که در دنیا وضعیت خشن حکمفرما شده، برای من سخت است که روی داستانی وقت صرف کنم که از نظر من تظاهر است، وقتی که حس میکنم عمق احساس با آنچه در دنیا رخ میدهد برابر نیست.»
بازیگر «ساعتها» (The Hours) ادامه میدهد: «دوست ندارم کسی به قتل برسد. انفجار و اسلحه را دوست ندارم. صحنهسازی را دوست ندارم. موقعیتهایی که خطر افزایش پیدا میکند بدون اینکه حسی واقعی در پس آن باشد را دوست ندارم. در واقع آزارم میدهد چون مثل نویز است. نمیدانم چطور بازی کنم. نمیخواهم تماشایش کنم.»
مور در ادامه از «مریل استریپ» دیگر بازیگر «ساعتها» ستایش میکند و او را «استاندارد طلایی» مینامد: «با تماشای تلویزیون و فیلمها بزرگ شدم و ستارگان سینما را میدیدم اما او اولین زنی بود که به نظر میرسید همزمان دستیافتنی و دستنیافتنی است. خصوصیتی بسیار انسانی و بسیار مدرن داشت. بازیگری بود که به نظر میرسید بزرگترین ستاره دنیا خواهد شد و در کارش بسیار دقیق و بسیار مدرن و بسیار قابلوصول بود و در عین حال باشکوه و شگفتانگیز و شجاع. برای همین فکر میکنم که او به تعبیری از لحاظ اینکه ما میخواهیم چگونه بازیگرانی باشیم و به چه دستاوردهایی برسیم، آتشی زیر پای همه روشن کرد.»
دیدگاهها
مهمان
برای ارسال دیدگاه باید وارد شوید