1- این فیلم ها با بودجه ی کلان ساخته میشن، چون به خاطر محبوبیت شخصیت ها و داستانشون طرفدار های زیادی دارن، و تهیه کننده ها میدونن که هرچقدر سرمایه گذاری کنن در نهایت سود میبرن. پس دلیل محبوب بودن این شخصیت ها اون پروپاگاندا که شما میگید نیست. از این گذشته محبوبیت ربطی به معروف بودن نداره. بله ترامپ هم معروفه ولی اگر فیلمی در موردش ساخته بشه کسی اونو تماشا نمیکنه. دلیل فروش این فیلم ها معروف بودن اون ها نیست. دلیلش علاقه ایه که عموم مردم به این داستان ها دارن. 2- این شخصیت های فانتزی که شما می فرمایید عمر بسیار زیادی دارن و هزاران داستان و ماجرا در موردشون وجود داره. برخلاف تصور شما طرفداراهای اون ها نوجوانان و کودکان نیستن ( که اگر بودن شاهد این فروش بالا نبودیم) دنیای کمیک بوک هم برخلاف تصور شما چهار تا داستان بی سر و ته نیست. این یه صنعت بسیار بزرگه که هنرمندان زیادی دارن توش فعالیت میکنن. این صنعت حتی محدود به مارول و دی سی هم نیست بلکه شاخه های بیشتری هم داره. قبل از اینکه اینقدر راحت روی یه چیزی خط بطلان بکشید یکم در موردش تحقیق کنید. 3- باز هم برخلاف تصور شما محبوبیت این آثار ربطی به یک بازی کامپیوتری نداره. این داستان ها و آثار سابقه ی طولانی دارن و محبوبیتشون به خاطر جایگاهیه که بین مردم داشتن. فیلم ها و بازی های کامپیوتری هم با استفاده از معروفیت این مفاهیم تلاش کردن محصولات بیشتری بفروشن. 4- ارزش هنری یه فیلم رو چه کسی مشخص میکنه؟ آیا آثار نولان که در مورد بتمن بود ارزش هنری نداره؟ واسه همینه که هیث لجر برنده ی جایزه ی اسکار میشه؟ یا مثلا فیلم گرگ وال استریت اسکورسیزی دریچه هایی از عرفان و معنویت رو به روی مردم باز کرده که با ارزش تر از مثلا فیلم های مارول شده؟ درنهایت هم نمیفهمم دلیل این همه حمله به این فیلم ها چیه؟ جای کسی رو تنگ کردن؟ اگر کسی ازشون خوشش نمیاد به سادگی میتونه نگاشون نکنه و فیلم های بهتر رو ببینه. آگر شما فکر میکنید اکثرا یا به خیلیا بیانگر امار دقیق و صریحه یعنی اطلاع زیادی از علم آمار ندارید. اما اگر در این گفته ها شک دارید کافیه یه نگاهی به امار فروش این فیلم ها بندازید. اونم اگر قبول ندارید کافیه یه نگاهی به محصولاتی که از نام این کمیک بوک ها برای فروش استفاده میکنن بندازید. همایش هایی مثل کمیک کان و ... هم به خوبی بیانگر محبوبیت دنیای مارول و دی سی هست. در نهایت دوست عزیز مخالفت با هرچیزی که مورد پسند عامه است نشانگر روشنفکری نیست. اگر چیزی بین مردم محبوب میشه حتما دلیلی پشتش هست.

1. این فیلم ها با بودجه های بسیار کلان در رسانه های جهان پدیدار می شوند، یک پروپاگاندا به راه می اندازند که دستکم تنها نام این شخصیت ها به گوش خیلی ها می رسد. خواهر کوچولوی بنده هم ترامپ را می شناسد، ولی درکی از او ندارد؛ چون اینقدر نام این بابایی توی رسانه ها پیچید که کودک و جوان و پیر همه نامش را می دانند. 2. اسکورسیزی، کاپولا، لئونه و بسیاری از بزرگان هنر را نباید با چند شخصیت فانتزی که محبوب کودکان و نوجوانان است، برابر بدهید! این بزرگان را اهل هنر می شناسند. تا کسی نام پدرخوانده می آید، آیا کاپولا را به یاد می آورند؟ البته که نه! بلکه بازی آل پاچینو را به یاد می آورند و تحسین می کنند. بسیاری هم فیلم های بزرگ دنیای هنر را دیدن، ولی اون شخصیتی که می بینند را به یاد میارن، نه اینکه کی فیلمنامه اش را نوشته، کی تهیه کننده اش بوده و ... 3. اتفاقا برعکس تعبیر کردید، زمانی که نام یونان میاد، فکرها به سوی تمدن و فیلسوفان و نویسندگان بزرگ یونان می رود، نه به سوی خدایان موهوم به نام زئوس و پوزئیدون و هادس و ... که این هم بازی معروف رایانه ای "خدای جنگ" نام اینها را بر زبان جوانان انداخت. همانگونه که نام شخصیت گندالف را در جهان کسی چندان نمی شناخت، تا اینکه پیتر جکسون فیلمی به نام ارباب حلقه ها را ساخت و این شخصیت نیز رسانه ای شد. ضمناً، آخیلوس یا همان آشیل یک پهلوان یونانی بود نه یک شخصیت اساطیری. و نیز هراکلس یا همان هرکول. اینها ریشه در واقعیت دارند. 4. کسی که اهل ادبیات باشد، همواره از بزرگان ادب، چامه هایی یاد می کند، حال می خواهد فردوسی باشد، یا مولوی، یا عطار. از این گذشته، شاهنامه که تنها سهراب و اسپندیار و رستم و زال و کیومرث وووو نیست، پر از پند و اندرز است که به چامه در آمدن که باید از بَر بشوند. آیا اگر از کسی بپرسی که رستم را از اسطوره به تاریخ بکشاند، می تواند؟ خیر. چون مردم فکر می کنند این یک شخصیت افسانه ای است، در حالی که چنین نیست، و این باز برمی گردد به اهلش. هنر سینما نیز چنین است، اهل فنی دارد، نه هیجانی که ببینندگان احساس می کنند. از اینها که بگذریم، سخن این کارگردانان بر سر ارزش هنری این فیلم هاست، نه اینکه تقی خوشش بیاید و نقی خوشش نیاید. من هم گاهی به تماشای این فیلم ها می شینم، ولی خب، همانگونه که برخی از هواداران این سبک هم می گویند: تنها جنبه ی سرگرمی دارند. و در پایان، چند سخن از شما میارم: "اکثرشون..." " اکثر مردم به..." "اکثر ایرانیا ...اکثرا ..." "به خیلیا بگی..." من نمیدانم این آمار قطعی و صریح از کجاست! شاد باشید.

شما بفرمایید کجای حرفای من اشتباهه؟ من اصلا نمیفهمم دلیل این همه حمله به این فیلما چیه؟ مگه مارول گفته می خوام فیلم فلسفی یا جامع شناسی بسازم و دردهای اجتماع رو نشون بدم که حالا اینا شاکین چرا فیلماتون شهربازین؟ هدف این فیلم ها به تصویر کشیدن دنیای کمیک بوک ها برای طرفدارای این ژانره که توی هدفشون موفق بودن.

جناب sorush22، سخنان شما یکسره مغلطه و فرافکنی بود!