به نظر من مشکل اساسی، تفاوت بنیادی این دو رسانه‌ست. غوطه‌وری در بازی‌های کامپیوتری منوط به تعامل هر چه بیش‌تر مخاطب در اثره، در صورتی که سینما دقیقا نقطه مقابل این ایده‌ست. اقتباس سینمایی از یک بازی نباید فرمول روایی بازی رو دنبال کنه، و بالعکس؛ هر کدوم باید با استفاده از ویژگی‌های خاص رسانه مقصد، نگاه کاملا جدیدی نسبت به دنیا و تم‌های منبعشون داشته باشن؛ در غیر این‌صورت نتیجه تجربه‌ای ناقص می‌شه که نسبت به اصلش فقط از اون کاسته شده. متاسفانه من شک دارم روند موجود تغییر چندانی بکنه؛ وجود اجزاء آشنا در فیلم از دید سازندگان موجب جذب مخاطب می‌شه.

من عاشق بازی ها و فیلم های رزیدنت ایول بودم ولی مرحله به مرحله فیلم ها بد و بدتر شدن . تجربه ساخت فیلم از روی بازی های کامپیوتری و کنسول هیچ وقت موفق نبوده از جویندگان مقبره آنجلینا جولی تا مورتال کامبت و بقیه شاهکارها . در حالی که میشه فیلم های خیلی خوبی ساخت مثلا از Mass effect یا بایوشاک .