نقدهای فیلم The Brutalist: اشارتی سه و نیم ساعته به جهان گذران
فیلم «بروتالیست» (The Brutalist) «بریدی کوربی» پس از اکران در جشنواره ونیز هشتاد و یکم از «راتن تومیتوز» بر اساس ۱۸ نقد امتیاز ۹۴ درصد و از «متاکریتیک» امتیاز ۸۸ درصد دریافت کرده است.
«بروتالیست» زندگی معماری به نام «لسلو توث» با بازی «آدرین برودی» و همسرش با بازی «فلیسیتی جونز» را روایت میکند که از اروپای پس از جنگ به آمریکای مدرن آمدهاند. با این حال، زندگیشان پس از برخورد با یک مرد مرموز و ثروتمند با بازی رایلنس برای همیشه متحول میشود. «گای پیرس»، «جو آلوین»، «اما لرد»، «رفی کسیدی» و «الساندرو نیوولا» دیگر بازیگران فیلم خواهند بود.
منتقد «هالیوود ریپورتر» مینویسد: «برودی به ندرت بهتر از این بوده، و جذابیت زیادی به فیلم بخشیده، اما از سوی دیگر غمی با خود آورده که از درک غرورانگیز لسلو از خویش، هدف و سرنوشت سرچشمه میگیرد. نمایشی برجسته است؛ تماشای معماری که با او مثل زباله برخورد میکنند طاقتفرساست.»
منتقد «والچر» نوشته است: «متأثر نشدن از جسارت هستی «بروتالیست» ناممکن است، حتی اگر محصول نهایی با جاهطلبیاش همخوانی نداشته باشد.»
منتقد «ایندیوایر» به فیلم نمره B+ میدهد و مینویسد: «برودی در نقشی که از جهات مختلف «پیانیست» (The Pianist) را به یاد میآورد، صریح، صادق و مقتدر است، تن نحیف و چهره تکیده او به آرامی به پرترهای از یأسی تغییر شکل میدهد که کوربی به هر طریق وحشتناکی در آن اغراق میکند.»
«ورایتی» مینویسد: «واضح است که کوربی این فیلم را ساخته چون میخواهد معنای مهمی پیدا کند. هر معنایی که در چشم نظارهگر داشته باشد. «بروتالیست» اغلب به شما این حس را میدهد که گذر عمر یک مرد را در مقابل چشم خود میبینید. همین معنا شاید بس باشد.»
منتقد «اسکرین دیلی» مینویسد: «به رغم بازیگرانی قوی به رهبری آدرین برودی و گای پیرس تحسینبرانگیز، این فیلم شاید بینندگان معدودی داشته باشد، حتی در میان مخاطب خاص.»
منتقد «تلگراف» به فیلم امتیاز ۵ ستاره از پنج میدهد و مینویسد این فیلم تاریخی و حماسی شاید «کوتاهترین فیلم طولانی تاریخ» و با «روزی روزگاری در آمریکا» (Once Upon a Time in America) و «خون به پا خواهد شد» (There Will Be Blood) قابل مقایسه است: «[نشان میدهد که] چگونه موجی از مهاجران پس از جنگ آمریکا را در ذهن خود بازسازی کردند - و چگونه در مقابل آمریکا آنان را بازآفرینی کرد؟ اما با رنگ و سرزندگی یک کامیک درام کلاسیک هالیوودی اجرا، و با انرژی سبکبارانه و بیقیدانه یک کالت مستقل ۹۰ دقیقهای فیلمبرداری شده است. ترکیب این لحنها کاملاً منحصربهفرد است اما جواب میدهد.»
منتقد «تایمز» مینویسد: «بازیگران به شکلی رامنشدنی خوبند، و پیرس و برودی روی فرم فصل اهدای جوایز. روی فیلم استوک ۷۰ میلیمتری که به ندرت دیده میشود ضبط شده که یعنی ظاهری زیبا، گیرا و غریب دارد اما گذشتهای را نشان میدهد که مدتهاست فراموش شده.»