مرز های سرچشمه ی انسانیت مان در این پیکره های پوسیده تا بی نهایت گسترده می شود : در سکوت، و باز سکوت وآواهای کیهانی درون صداهای میرای خیابان‌. تکانی می خورم و حرکتم بزرگ می شود عن قریب تا آنجا گسترده می شود که خدایی نیست و قلبم از وحشت آکنده می شود . پازولینی