اگر بخوام مثل بقیه نظر بدم باید بگم: راسل کرو، دنزل، ریدلی اسکات!!! مگه میشه این جمع پشم ریزون نباشه؟؟؟ ولی باید راستشو بگم. بقیه احتمال زیاد فقط اسم بازیگرا رو نگاه کردن ولی من خود فیلم رو دیدم. 2 ساعت و 55 دقیقه!!! چطور ممکنه تو چنین فیلمی قهرمان و شرور حتی یک سکانس درگیری و رویارویی نداشته باشن؟ بله میدونم فیلم بر اساس داستان واقعیه ولی به من نگید همه‌ی فیلم واقعیه!! همه‌ی ما فیلم Heat و درگیری‌های دو نفره پاچینو و دنیرو رو یادمون میاد. در انتها میرسیم به سکانس دو نفره که به مسخره‌ترین شکل ممکن منجر به دوستی میشه. دیالوگ‌های چرت و بازی بد هر 2 طرف که هرگز حسی تولید نمیکنه. این دوستی فقط اقتدار بدمن فیلم رو نابود میکنه و فیلم رو بی اثر. شخصیت‌های اطراف بدمن و اون باند مثلا مخوف هرگز ساخته نمیشن. نفهمیدم زنش از کارش خبر داره یا نه؟ اصلا دوستش داره یا نه؟ یک رابطه‌ی زورکی و بسیار بی حس با هم دارن. فقط دنبال پوله! از رفتن به رستوران پایین شهری هم امتناع میکنه. اون سکانس تیراندازی هم که تو اجرا افتضاح از آب در اومده. معلومم نمیشه کار کی بوده و خود فیلمنامه نویس هم حوصله نداره ماجرا رو ادامه بده. بقیه آدم‌های اطراف دنزل به همین شکل خنثی هستن و منفعل. مقایسه کنید با آدم‌های اطراف پدرخوانده. انگار ریدلی اسکات اصلا پشت دوربین نیست. چه شرم آور. بدمن تو روز روشن آدم میکشه و راست راست برمیگرده تو رستوران. اوه خدای من، میشه همچین فیلمنامه‌ای نوشت؟؟؟ اوضاع برای راسل کرو و آدم‌های اطراف اون هم به همین شکل افتضاح و درنیومده‌ست. نحوه‌ی رسیدن پلیس به بدمن هم بسیار بچگانست. این همه وقت داشتید که کم کم با واسطه و یک داستان پر کشش و پر تعلیق به دنزل برسید! یهویی از یک مسابقه بوکس و لباس گرون قیمت میرسید به دنزل؟ این داستان بیشتر خیالیه و هرگز هنری نیست. از فیلم چی میمونه؟ این کانسپت که ارتش آمریکا قاچاق هروئین میکرده. من فکر میکنم فیلم فقط و فقط برای همین یک جمله ساخته شده. قاچاق هروئین توسط ارتش آمریکا.