یه فیلم درام خوب با موضوع ارزش و جایگاه خانواده و با پیام های ارزشمند برای زندگی...پیشنهاد میکنم ببینیدش. هیروشی آبه بازیش عالی بود. اگه از فیلم لذت بردید حتما" still walking 2008 رو هم ببینید هیروشی آبه و کرین کیکی تو این فیلم هم نقش مادر و پسر رو بازی میکنن.

آرامشی در دل طوفان ... جدیدترین اثر پخش‌شده‌ی Hirokazu Kore-eda کارگردان خوش‌فکر ژاپنی، برنده‌ی نخل طلای ۲۰۱۸ ( با فیلم Shoplifters) و یکی از مروجان فرهنگ نوین ژاپن، همانند دیگر آثار ارزشمندش درامی معتدل و با تمرکز بر روابط بین فردی است. همانند درام قبلی خود، Like Father,Like Son این فیلم نیز با پردازش باحوصله‌ و موشکافانه‌ی شخصیت‌ها مخاطب را درگیر ریزترین مسائل شخصی نقش‌ها می‌کند و به‌طبع آن، از خاکستری‌ترین نقش‌های سینمایی را در درام‌های این کارگردان مشاهده می‌کنیم. می‌توان ایشان را وارث به‌حقِ اسطوره‌هایی چون کوروسوا و کوبایاشی نامید. علاوه بر این‌که می‌توان رگه‌هایی از شخصیت‌پردازی قوی آثاری چون معبد راشامون و هفت سامورایی و هاراکیری را در درام‌های ایشان مشاهده نمود، تلاشی ستودنی برای همگام‌سازی سینمای ژاپن با سینمای دنیای مدرن امروزی و نمایش ژاپن مدرن در آثار وی دیده می‌شود (چه سند تأییدی بهتر از نخل طلای ۲۰۱۸؟) در آثار وی، خانواده به عنوان هسته‌ و مرجع در نظر گرفته می‌شود و معمولاً روابط بین اعضای خانواده‌ای پاتولوژیک مورد بررسی قرار می‌گیرد که این اثر نیز با پیروی از سایر آثارش، روایتی بدون قضاوت در رابطه با خانواده‌ای در آستانه‌ی فروپاشیِ کامل است؛ خانواده‌ی مطرح شده در فیلم، متشکل از یک‌ پدر نویسنده‌ و احساسی و خوش‌بین و مادری حساب‌گر و منطقی و بدبین که اگر هردو کمی کوتاه می‌آمدند شاید خانواده یک‌پارچه حفظ میشد. ولی فاصله‌ی شخصیتی بین این دو عمیق‌تر از توافق دوطرفه است. نکته‌ی متمایزکننده‌ی آن از سایر آثارِ با موضوعی مشابه، فرار از فوکوس مطلق بر سرنوشت فرزند طلاق و تمرکز بیشتر بر والدین و بررسی پیشینه و اکنون آن‌هاست. والدینی که در طوفان زندگی مشترک قرار داشته‌اند و هم‌اکنون پس از گذر از این طوفان که منجر به فروپاشی کانون خانواده (به عنوان هسته‌ی اصلی و نماینده‌ی جامعه) شده‌است، هم‌اکنون مخاطب به نظاره‌ی دوره‌ی پس از طوفان این خانواده خواهد نشست. از ویژگی‌های یک درام موفق، شخصیت‌های خاکستری است و همان‌طور که ذکر شد حق مطلب در این اثر به خوبی ادا شده‌است و نقش آفرینیِ درخشان Hiroshi Abe و Yōko Maki وهم‌چنین بازی قابل‌قبول سایر اعضای تیم بازیگری، کمک شایانی به تعادل شخصیت‌ها کرده‌است. به لطف این خصیصه‌ی فیلم، مخاطب هرچه بیشتر به پایانش نزدیک می‌شود کمتر دنبال مقصر است و بیشتر حالت تسلیم و شرایط کفه‌ایِ شخصیت‌های فیلم را ( به‌خصوص شخصیت مادربزرگ) درک می‌کند و با آن‌ها هم‌گام می‌شود. نکته‌ی قابل توجه دیگر در روابط بین نقش‌ها، درک متقابل بین آن‌هاست که حتی در اوج مشکلات گاهاً نکته‌هایی هرچند کوچک، جنبه‌های عظیمی از شخصیت‌ها را به مخاطب می‌نمایاند. (مانند مادر خانواده که علی‌رغم عدم دریافت هزینه‌ی فرزندش، و علی‌رغم تهدیدهایش در نهایت اجازه‌ی دیدار فرزند با پدرش را می‌دهد. یا پسر خانواده که در خرید با پدرش کتانی ارزانی را انتخاب می‌کند.) در فیلم محدودیت‌های اجتماعی و خانوادگی شخصیت‌ها به خوبی نمایش داده‌می‌شود جایی که پدر خانواده می‌گوید “آسون نیست اون مردی که دلت می‌خواد بشی” و مادر خانواده می‌گوید ”فقط با عشق نمیشه زندگی کرد” و نویسنده در تلاش است که در طی روال فیلم، هرچه بیشتر ضعف‌ها و ناکامی‌های شخصیت‌ها را عیان کند (به عنوان مثال پدر خانواده که پدر خودش الگوی مناسبی برایش نبوده و حمایت لازم را از مادر و خواهرش نیز دریافت نکرده‌است.) و بر این مسئله تأکید دارد که برای شناخت یک انسان باید همه‌ی جوانب وی را بررسی کرد و قضاوت زودهنگام اثرات مخربی به دنبال دارد. در نهایت مخاطب در اوج هم‌دلی با تلاش‌های پسر و مادربزرگش برای حفظ خانواده، به تصمیم زوج احترام می‌گذارد. فیلم‌بردار با استفاده از دوربین استاتیک خود تأکید فراوانی بر خلق صحنه‌هایی دقیق و پرجزئیات داشته‌است و کارگردان به خوبی از عناصر طبیعی مانند باد و باران در جهت تقویت حس و حالِ بهم‌ریخته و خروشان خانواده استفاده کرده‌است. موسیقی متن فیلم قابل‌قبول است و شاید از معدود ایرادات مطرح این باشد که شخصیت مادربزرگ و خواهر جای پرداخت بیشتری داشت که البته چندان ضعف بزرگی به نظر نمی‌رسید. تماشای دقیق این اثر و سایر آثار این کارگردان مطرح با توجه به نزدیکی حدودیِ فرهنگ‌ها می‌تواند علاوه بر یک تجربه‌ی سینمایی لذت‌بخش، به عنوان درس بزرگی در زندگی خودمان تلقی شود.