شاید تنها راه نجات اراده انکار به زیستن است. فیلمی سرشار از یکنواختی و بیهودگی بی پایان.یک پژمردگی در چگونگیِ معنا گرفتن از زندگی! همه به دنبال فرار از درد و رنج بی توجه به این مسئله که رنج=زندگی. فیلی که به هیچ چیز اهمیت نمی دهد جوابِ بزرگِ فلسفه شوپنهاور هم هست و این همان اراده انکار به زیستن است. پس نه با رنج روبرو میشویم و نه ازش فرار میکنیم و نه حتی باهاش کنار می آییم بلکه هیچ اهمیتی بهش نمی دهیم. زندگی به قدری بی اهمیت میشود که آن را انکار میکنیم و حتی دست به خودکشی(مانند یکی از کاراکترهای فیلم)نمیزنیم چون انسانی که خودکشی میکند عاشق زندگی است و بخاطر اهمیت دادن به زندگی دست به خودکشی میزند همانطور که چیزهایی که برای انسان مهم باشد نسبت به آن احساساتی نظیر عشق و نفرت درونش به وجود می آید.تو میتوانی از چیزی که برایت هیچ اهمیتی ندارد متنفر باشی؟؟ در آخر به نظر من این فیلم به صورتِ منحصر به فردی درگیری و دغدغه و واکنش انسانی که به بیهودگی و پوچی رسیده است و به دنبال مفهومی هرچند کوچک در تقلا است نسبت به حقیقتی انکار ناپذیر که زندگی همان رنج است رو واقعا بهت آور به تصویر کشیده است و مخاطب رو به جای دروغی شیرین با یک حقیقت تلخ روبرو کرده است و در نهایت راه حلی هم جلوی پایش گذاشته که همان فلسفه کتاب جهان همچون اراده و تصویر شوپنهاور است.