نقدهای فیلم The Odyssey نولان: ترجمانی نفسگیر از یک متن باستانی
نقدهای فیلم «ادیسه» (The Odyssey) به کارگردانی «کریستفر نولان» در فاصله دو روز مانده به اکران منتشر شدند. این اقتباس سینمایی از داستان کهن هومر تا این لحظه از «راتن تومیتوز» امتیاز ۹۸ درصد از «متاکریتیک» امتیاز ۸۹ درصد دریافت کرده و منتقدین عموماً از تماشای اثر لذت بردهاند و نواقصش را بر فیلمساز بریتانیایی بخشیدهاند.
«ادیسه» درباره ادیسیوس با بازی «مت دیمون» و سفر ۱۰ ساله او از تروا تا ایتاکا برای بازگشت به خانه پس از جنگ تروا است. او در این مسیر به غولهای سیکلوپ و گروهی از سیرنها که سعی میکنند او را فریب دهند برخورد میکند. در این میان همسرش خواستگارانی که تصور میکنند ادیسیوس مرده، از جمله آنتینوس را پس میزند و پسرش تلماخوس جستوجو برای یافتن پدر را آغاز میکند.
«زندیا» در نقش «آتنا» الهه خرد و جنگ و راهنمای «ادیسیوس»، «آن هاتاوی» در نقش «پنهلوپه»، همسر «ادیسیوس»، «میا گاث» در نقش «ملانتو» خدمتکار بیوفای «پنهلوپه»، «تام هالند» در نقش «تلماخوس» پسر «ادیسیوس»، و «شارلیز ترون» در نقش «کالیپسو» حوری جزیره اوجیجیا ظاهر میشوند.دیگز بازیگران فیلم «بنی سفدی» در نقش «آگاممنون»، فرمانده یونانیان در جنگ تروا، و «لوپیتا نیونگو» در دو نقش «هلن» و خواهرش «کلوتایمنسترا»، «رابرت پتینسون» در نقش «آنتینوس» یکی از بیشمار مردانی که در جستوجوی عشق «پنهلوپه» همسر «ادیسیوس» بودند، «جان برنتال» در نقش «منلائوس» شاه اسپارت، «جان لگیزامو» در نقش «یومایوس» خوکچران «ادیسیوس»، «سامانتا مورتون» در نقش «سرسی» یا «کیرکه» الهه جادو که اولیس و خدمهاش را در یک جزیره گرفتار میکند، «هیمش پاتل»، «الیوت پیج»، «بیل اروین»، «جسی گارسیا»، «رایان هرست» و «ویل یون لی» خواهند بود.
منتقد «راجرایبرت.کام» مینویسد: «فعل و انفعال بخت و سرنوشت مضامین پیونددهنده این فیلم حماسی ۱۷۲ آیمکس است، اثری که بیشتر به لطف توانایی تحسینبرانگیز نولان و تدوینگر همیشگیاش جنیفر لیم (کسی که برای «اوپنهایمر» برنده اسکار شد) که زمان را منعطف نشان داده کوتاهتر به نظر میرسد.»
«گاردین» به فیلم نمره پنج ستاره کامل داده و مینویسد: «نتیجه یک سراب غولآسا و درخشنده است، یک الهام اسرارآمیز سه ساعته از اپیزودهای دیوانهواری که رازگشایی آن نه حکمت یا خرسندی، بلکه عزمی ناگوار برای ادامه نبرد است، تا زندگی ویران را قابل درک کند، تا دوباره وارد میدان نبرد سوخته مرگ شود.»
«پلیلیست» مینویسد: ««ادیسه» با همه هیولاها، خدایان، ارتشها و تندرها، باشکوهترین تصویر را در مواجهه مردی میبیند که در آینهای بینور به کرده خود نظر میاندازد. این دستاورد عظیم نولان میفهمد که خانه مکانی است، و خانوادهای، خاطرهای، و قضاوتی. ادیسیوس شاید هنوز ایتاکا را بشناسد وقتی که به سواحلش قدم میگذارد. اما پرسش رعبآورتر این است که آیا ایتاکا هم او را میشناسد یا نه.»
«امپایر» مینویسد: «ترجمانی ارزشمند از یک متن باستانی، و یک اثر ماندگار دیگر از یکی از جسورترین فیلمسازان. روی غولپیکرترین صفحهای که میتوانید تماشایش کنید.»
«یواسای تودی» مینویسد: «بیرحمانه، زیبا و کمی جنونآمیز است. اسب تروای فیلمسازی است، یک فیلم جنگی، عبرتی از تاریخ، هیولاهایی از هر نوع، سینمای بادی هارر، یک فیلم زامبی فضاساز، فاجعه دریایی اغراقآمیز، و داستانی درباره یک پدر و پسر که همه و همه در یک بسته تماشایی گنجانده شده است.»
«نیویورک پست» مینویسد: «[نولان] در اینکه از اساطیر یونان به عنوان شالوده یک فیلم اکشن ابتدایی استفاده نکرده، همانطور که بسیاری دیگر میکنند. او در عوض تفحص در روانشناسی و پیچیدگی اخلاقی مخمصه ادیسیوس میکند.»
منتقد «تلگراف» به «ادیسه» نمره پنج ستاره کامل میدهد و مینویسد: «نولان و همکارانش یک ماشین سینمایی هیجانانگیز، عجیب و ترسناک ساختهاند - با اختلاف، بهترین فیلم سال تا اینجا. پدیدآورنده آن نشان داده که بازی با زمان را بلد است، و این فیلم شاید باشکوهترین اثر او باشد: تبدیل یکی از کهنترین داستانهای ادبی به رأی اعتماد آینده سینمای بلاکباستر.»
منتقد «ایندیپندنت» مینویسد: ««ادیسه» اولین فیلم بلندی است که تماماً روی فیلم عظیم ۷۰ میلیمتری آیمکس ضبط شده، به این معنا که این بلاکباستر حقیقتاً مقیاس بیسابقهای دارد. بهترین اثر نولان تا امروز است. شایسته است که این فیلم کارنامه او را تعریف کند.»
«تایم اوت» مینویسد: «چشماندازها در قالب ۷۰ میلیمتری استاندارد نفسگیرند؛ در آیمکس، طعم آب دریا را میچشید. حتی در میان واژگونی همه آن کامیونها، انفجارات اتمی و راهروهای پیچ-در-پیچ مجموعه آثارش، این فیلم نقطه اوج روحیه «فیلمسازی با جلوههای بصری تکنیکهای دوربین» است و این حس که فیلمبرداری راحت نبوده در هر قاب دیده میشود.»
«توتال فیلم» مینویسد: ««ادیسه» تفسیری زمینی، معنوی و غریبی از اساطیر یونان است، و حماسهای درخشان و مدعی بزرگ فیلم سال. کریستفر نولان در دوران «پسا-اوپنهایمر» به حرکت در اوج فیلمسازی ادامه میدهد.»
«سان فرانسیسکو کرونیکل» مینویسد این فیلم یادآور هالیوود اواسط قرن بیستم است: «وقتی سینمااسکوپ تازگی داشت و آثار حماسی رویدادهای سینمایی بودند. تا عظمت کمی فاصله دارد - مثل «اوپنهایمر» با زمانه در ارتباط نیست و یا مانند «شوالیه تاریکی» خیرهکننده - اما در هر حال دستاورد باشکوهی است.»