مارگارت آت‌وود: هوش مصنوعی زباله می‌گیرد و زباله تحویل می‌دهد

زمان مطالعه: ۳ دقیقه

«مارگارت آت‌وود» خالق آثاری چون «سرگذشت ندیمه» (The Handmaid's Tale) در یک جلسه پرسش و پاسخ در «جشنواره ادبی و فرهنگی بابل» در پورتو درباره از خاطراتش «کتاب عمرها» (Book of Lives) و هوش مصنوعی گفت.

این نویسنده کانادایی به حضار گفت که فقط یک بار از هوش مصنوعی کلاد استفاده کرده اما نه برای نوشتن. او به شوخی توضیح می‌دهد که در پی یافتن اسپویلری از سریال کارآگاهی بریتانیایی «پدر براون» (Father Brown) بوده است.

آت‌وود می‌گوید: «کلاد جواب اشتباه را به من داد، یا اینکه دروغ گفت. البته، نمی‌دانست که دروغ می‌گوید چون انسان که نیست؛ یک مدل زبانی عظیم است. بسیاری از نقدهای تلویزیونی را بررسی و از آن‌ها نمونه‌برداری کرده، اما در نقدهای آنلاین هیچ‌وقت پایان را فاش نمی‌کنند، برای همین به واسطه آنچه درباره سریال خوانده بود گمراه شده بود.»

این نویسنده در پایان بحث خود پیرامون هوش مصنوعی می‌گوید فناوری و روش توسعه مدل‌های زبانی بزرگ با آثار از پیش منتشر شده برای اتکای انسان کافی نیست: «انسان‌ها ربات نیستند، بلکه فرصت‌طلبند، اگر راه آسانی برای تقلب پیدا کنند که تشخیص آن سخت باشد، آن کار را خواهند کرد. اما ماجرای هوش مصنوعی از این قرار است که زباله می‌گیرد و زباله تحویل می‌دهد. حتی کسانی که برای امور تجاری از آن استفاده می‌کنند باید نتایج را بررسی کنند چون اشتباه می‌کند.»

آت‌وود در بخش دیگری از جلسه سانسور آثار را «داستانی بسیار قدیمی در تاریخ دنیا» توصیف می‌کند. کتاب‌های این نویسنده به دلیل روایت صریح پیوسته قربانی سانسور بوده و در نتیجه، مکرراً ممنوع شده‌اند. سال گذشته «سرگذشت ندیمه» در فهرست آثاری قرار گرفت که در مدارس ایالات متحده بیشترین ممنوعیت را داشته‌اند.

او به شوخی می‌گوید:‌ «حقه فروش خوبی است. [می‌گویند:] «این کتاب را نخوانید. بیش از حد جذاب است.» اما بعد مردم به سرعت می‌روند و آن را می‌خرند تا بخش‌های غیراخلاقی آن را پیدا کنند.»

آت‌وود درباره وضعیت سیاسی فعلی آمریکا می‌گوید: «آنچه در ایالات متحده در حال وقوع است این است که سعی می‌کنند رقیب سیاسی را سرکوب کنند، و همان‌طور که می‌دانیم، این روش به دیکتاتوری منجر می‌شود. خوشبختانه، آمریکایی‌ها زیر بار نمی‌روند. و آن‌جا هنوز رسانه دولتی نداریم، هرچند میلیاردرهای حامی ترامپ در حال خریداری شبکه های تلویزیونی و روزنامه‌های قدیمی‌اند.»

در پایان جلسه از نویسنده می‌خواهند که بهترین کتاب خودش را انتخاب کند:‌ «هرگز چنین انتخابی نخواهم کرد چون دیگران می‌شنوند و انتقام می‌گیرند.»