«چیزی شبیه به یک فیلم عروسی»: امتیاز ۷ درصد فیلم Melania
فیلم مستند «ملانیا» (Melania) به دنبال انتشار نقدهای کوبنده از «راتن تومیتوز» امتیاز ۷ درصد دریافت کرد. این فیلم پرخرج درباره «بانوی اول» ایالات متحده با بودجه ۷۵ میلیون دلاری و با کارگردانی «برت رتنر» متهم به آزار جنسی در طول تعطیلات آخر هفته اکران خواهد شد و انتظار میرود شکست تجاری سنگینی داشته باشد. «ملانیا» همزمان با دیده شدن نام «دونالد ترامپ» در اسناد اپستین اکران میشود.
منتقدین به مراسم افتتاحیه فیلم در «مرکز ترامپ-کندی» دعوت نشده بودند اما پس از تماشای آن نقدهایی منتشر کردهاند که طبق پیشبینیها اغلب منفیاند.
«اینسایدر» این فیلم را «چیزی شبیه به یک فیلم عروسی» توصیف میکند و مینویسد: «حتی برت رتنر کارگردان میداند که محصولی بیروح و بیاثر ساخته که در آن هیچ اتفاق جذابی رخ نمیدهد. شاید به همین علت است که در میانه این فیلم یک ساعت و ۴۴ دقیقهای، شروع میکند به نشان دادن تصاویری با سبک سوپر-۸ لکهدار، فقط برای اینکه به فیلم بافت بدهد. مثل ریختن کمی بیسکوئیت روی هاتدیش نیمپز.»
«دیلی بیست» مینویسد: «حقیقت این است که در چند ثانیه اول فیلم روح از بدنم جدا شد، وقتی که نمای پهپادی بر فراز اقیانوس به زمین مار-ا-لاگو و پای ملانیا در کفش پاشنهبلند ختم میشود در حالی که روی ترانه «پناهم بده» (Gimme Shelter) «رولینگ استون» وارد خودرو میشود. اما روحم به یکباره فرار نکرد و نگریخت، کاری که حق دارد بکند. نه، درنگ کرد، نگاهی توأم با خشم و ناامیدی به من و مدت فیلم انداخت، مثل صاحب سگی که حیوان را پس از خوردن آشغال مینگرد.»
منتقد «ایندیپندنت» این فیلم را یک «پروپاگاندای هولناک» توصیف میکند و به آن نمره یک ستاره از پنج میدهد: «این فیلم در حالی به سینماهای آمریکا آمده که خیابانها پر از خشم و اندوه است - کشوری که روی لبه شکافی جبرانناپذیر قرار دارد - سبک زندگی مبتذل و زرورقی خانواده ترامپ باعث میشود که آنها مثل ماری آنتوانت در شاتوی پر کیک خود از زیر بار مسئولیت فرار کنند، یا مثل هرمان گورینگ که به مونه سرقتشده خود خیره شده است.»
«سیدنی مورنینگ هرالد» به فیلم نمره دو ستاره از پنج میدهد و مینویسد: «مستند ملانیا ترامپ یک رسوایی است: این فیلم مبالغهآمیز فاسد موجود در صنعت سرگرمی را نشان میدهد.» «اسکرین اسپیس» استرالیا مینویسد: ««ملانیا» داستان «بانوی اول» سیاستهای آمریکا نیست، بلکه اولین ملکه تاریخ آمریکا را تصور میکند. این فیلم هیچ ربطی به آمریکای امروز ندارد؛ پروپاگاندایی است در خدمت شکلگیری یک آینده غیر-دموکراتیک.»