مارگو رابی: هنوز علت بیزاری مردم از Babylon را درک نمی‌کنم

زمان مطالعه: ۳ دقیقه

«مارگو رابی» در مصاحبه جدیدی با «تصاویر سخنگو» (Talking Pictures) می‌گوید هنوز درک نمی‌کند که چرا «بابل» (Babylon) به کارگردانی «دیمین شزل» با واکنش‌های منفی روبرو شد.

این فیلم با ستارگانی چون «برد پیت»، «مارگو رابی»، «دیگو کالوا»، «جین اسمارت»، «جوان آدپو»، «توبی مگوایر» و «لی جون لی» ظهور و سقوط شخصیت‌های مختلفی را دوران گذار هالیوود از فیلم‌های صامت به فیلم‌های ناطق را روایت کرد.

رابی می‌گوید: «عاشق این فیلم هستم. من هم [علت آن واکنش‌ها را] درک نمی‌کنم. می‌دانم که نمی‌توانم بی‌طرفانه اظهار نظر کنم چون به پروژه بسیار نزدیکم و بدیهی است که به آن باور دارم. اما در عین حال نمی‌توانم بفهمم که چرا مردم از آن بیزار بودند.»

او ادامه می‌دهد: «اغلب با خودم فکر می‌کنم که آیا ۲۰ سال بعد مردم می‌گویند: «چه؟ «بابل» در زمان خودش موفق نبوده؟ باورنکردنی است!» وقتی که می‌شنوید «رستگاری در شاشنک» (Shawshank Redemption) در زمان خودش شکست [تجاری] خورده یا هرچه، می‌گویید چطور چنین چیزی ممکن است؟»

«بابل» با بودجه ۸۰ میلیون دلاری تولید شد و پس از فروش ۶۳ میلیون دلاری در نهایت حدود ۸۷ میلیون دلار برای پارامونت زیان مالی به همراه داشت. این فیلم در فرانسه با استقبال و حمایت منتقدین و مخاطبین مواجه بود.

«اسکات منزل» منتقد «فوربز» این فیلم را «یک افتضاح جاه‌طلبانه» نامید و نوشت: «مارگو رابی تلاش خود را کرده اما فیلمنامه ناامیدش می‌کند. نامه‌ای عاشقانه به سینما که باعث شد از سینما بیزار شوم.» شخصیت عجیب «توبی مگوایر» و صحنه‌هایی که به فیلم «بزرگراه گمشده» (Lost Highway) «دیوید لینچ» ارجاع می‌داد منتقدین دیگری را منزجر کرد.

شزل در «بابل» سال‌هایی رجوع کرد که شاید سرنوشت‌سازترین دوره در تاریخ سینما بود. در آن زمان بازیگران کهنه‌کار از سینما کنار گذاشته می‌شدند و بازیگرانی جای آن‌ها را می‌گرفتند که در در تئاتر تجربه داشتند. این کارگردان در در «لا لا لند» (La La Land) تصویری روشن و خیال‌انگیز از هالیوود نشان داده بود اما در «بال» سیاهی تشکیلاتی را نمایان کرد که سیاست و پول آن را پیش می‌برد.

«استیون کینگ» پیش‌تر گفته بود که این فیلم شاید دو دهه بعد قدر دانسته شود: «به نظر من «بابل» فیلم کاملاً درخشانی بود – افراطی، غیرمعمول، مضحک و تأمل‌برانگیز. شاید یکی از آن فیلم‌هایی باشد که نقدهای بدی دریافت می‌کنند اما ۲۰ سال بعد کلاسیک دانسته می‌شوند.»