جان ویلیامز ۹۰ ساله با Indiana Jones 5 از آهنگسازی فیلم کنارهگیری میکند اما از موسیقی نه
«جان ویلیامز» پس از شش دهه با «ایندیانا جونز ۵» (Indiana Jones 5) سرانجام با آهنگسازی در سینما وداع میکند. این آهنگساز ۹۰ ساله در مصاحبه با «اسوشیتد پرس» میگوید: «در حال حاضر روی «ایندیانا جونز ۵» کار میکنم که اعلام شده آخرین فیلم او خواهد بود – کمی از من جوانتر است. بنابراین، فکر کردم: اگر هریسون میتواند، پس من هم میتوانم [بازنشسته شوم.]»
فورد هنوز به صورت رسمی اعلام بازنشستگی نکرده است. ویلیامز نیز میگوید در این خصوص تردید دارد: «نمیتوانم تنیس بازی کنم، اما دوست دارم باور کنم که یک روز میتوانم.»
ویلیامز میگوید یک فیلم از چندگانه «جنگ ستارگان» شش ماه کار میطلبد که «در این مقطع از زندگی برای من تعهدی طولانی است.» در عوض، ویلیامز خودش را وقف آهنگسازی کنسرتهای موسیقی میکند. بهار آینده، ویلیامز با «یو-یو» نوازنده ویولن سل آلبوم «گردهمایی یاران» (A Gathering of Friends) را در نیویورک ضبط خواهد کرد.
این آهنگساز در مورد تجربه نود سالگی میگوید: «توانایی نفس کشیدن، زندگی و درک اینکه فراتر از زندگی جسمانی چیزی وجود دارد به من بخشیده شده. بیآنکه بخواهم مذهبی باشم که مشخصاً نیستم، [باید بگویم که] یک زندگی روحانی و هنری وجود دارد، قلمرویی که فراتر از واقعیتهای دنیای خاکی است. موسیقی میتواند اندیشه انسان را تا سطح شعر برساند. میتوانیم در این باره بحث کنیم که موسیقی چگونه برای بشریت ضروری بوده. من همیشه گمانهزنی کردهام که موسیقی قدمتی بیشتر نسبت به کلام دارد، اینکه ما احتمالاً بر طبل میکوبیدهایم و در نی میدمیدهایم پیش از آنکه بتوانیم حرف بزنیم. بنابراین بخشی اساسی از بشریت است. [موسیقی] این زندگی را به من بخشیده.»
«جنگ ستارگان» (Star Wars)، «پارک ژوراسیک» (Jurassic Park)، «آروارهها» (Jaws)، «برخورد نزدیک از نوع سوم» (Close Encounters of the Third Kind) و «هری پاتر» (Harry Potter) تنها گوشهای از هنر ویلیامز را منعکس میکند.
«استیون اسپیلبرگ» در سال ۲۰۱۶ وقتی جایزه «بنیاد فیلم آمریکا» (AFI) را به ویلیامز اهدا میکرد گفته بود: «بدون جان ویلیامز، دوچرخهها واقعاً به پرواز درنمیآیند.» ویلیامز اخیراً برای فیلم «فیبلمنها» (The Fabelmans) اسپیلبرگ آهنگسازی کرده که فیلمی نیمه-اتوبیوگرافیکال در مورد دوران کودکی فیلمساز است.
او در بخش دیگری از مصاحبه میگوید: «شخصیت من اینگونه است که به آثارم نگاه میکنم – از بسیاری از آنها راضی هستم – اما همچون خیلی از آدمهای دیگر، همیشه آرزو میکنم که ای کاش بهتر عمل میکردم. با الگوهایی مثل بتهوون و باخ پیش از خود زندگی کردهایم، افرادی که در موسیقی به دستاوردهای تاریخی رسیدند، و میتوانند به خود افتخار کنند. اما من هم احساس خوشبختی میکنم. فرصتهای شگفتانگیزی داشتهام، به ویژه در سینما که آهنگساز میتواند نه میلیونها بلکه میلیاردها مخاطب داشته باشد.»
ویلیامز در پایان میگوید تمایل دارد ۱۰۰ سال آینده به زمین برگردد و دستاوردهای بشر در زمینه صدا و تصویر را ببیند و بشنود.