سرنوشت مبهم جشن خانه سینما
رامین حیدری فاروقی، رئیس انجمن عالی هنرها و فنون سینمایی ایران در گفت و گویی که از او منتشر شده است بر این باور است که سخت شدن و پیچیده شدن شرایط اکران فیلمها، تفاوت در شکل عرضه نمایش آثار و انجام نشدن داوری فیلمها در دو سال گذشته از جمله موضوعاتی است که اما و اگرهایی را در برگزاری جشن خانه سینما را در سال ۱۴۰۰، بوجود میآورد. اخبار سینمای جهان را از ۳۰نما دنبال کنید.
فاروقی در باب چگونگی برگزاریاین جشن که سال قبل هم بخاطر ادامه دار بودن ویروس عالمگیر کرونا برگزار نشد، مطرح کرد: «جشنخانه سینما در روز ملی سینما برای سینماگران ایران بیش از یک رویداد برای ارزیابی کیفی، هنری و فنی سینمای ایران است؛ این جشن و آن روز، یادآور یک داستان پرماجراست از شخصیتها و همراهیها و همدلیهای آدمهایی که برای داشتن و ماندن و رشد سینمای هوشیار در ایران کوشش مستمر کردهاند. برگزاری جشن، برای آکادمی خانه سینما، که انجمنی است فرهنگی، آموزشی و هدف آن ارزیابی اثربخشی رفتار سینمای ایران از ایده تا اجراست، اصول و قواعدی دارد که باید علمی، منطقی و پیشنهاد دهنده و عملی باشند؛ انجمن عالی هنرها و فنون سینمایی ایران محل فکر کردن و مراجعه خلاق به مستنداتی است که میتوانند بگویند چه کردهایم و چه میکنیم و طراحی ما برای بعد چیست؟»
این سینماگر در ادامه گفت: «جشن خانه سینما، آیین و مناسک احترام گذاشتن به زندگی در قاب تصویر در حرکت است که حالا چیزی وسیعتر است از حافظه ما از سینما و بنا و محل و تالاری که در آن فیلم نمایش میدهند؛ امروز و پس از کرونا تصوری که مربوط بود به پیشبینی سالهای آینده و یکدهه پیشرو، در یکی- دو سال رخ داده است و هنر - صنعت فیلم ایران از انواع روشهای اکران بهره گرفته است. اما این فرایند، تند و سریع و نامتوازن انجام شده و مفهوم اکران در این ایام بسیار پیچیده است. فیلمهایی به وقت خود اکران نشدند، به شکل دوپاره اکران شدند، تعدادی اصلاً اکران نشدند، شکل نمایش و عرضه آثار متفاوت بوده است، سال گذشته داوری رخ نداد و مسئله تعداد آثاری که باید در کنار هم داوری شوند و مربوط به دو دوره هستند خیلی مهم است. چه باید کرد؟ اگر اینها داوری نشوند در آینده باید با حجم زیاد آثار چه کرد؟»
فاروق در ادامه افزود: «در آخرین دوره ما سازوکاری طراحی و اجرا کرده بودیم که اعضای آکادمی در طول سال و در سالنهای سینما و همراه تماشاگران، آثار را ببینند اما با همهگیری بیماری و تعطیلی و وقفههای غیر قابل پیشبینی، حالا سؤال این است که اگر داوری صورت نگیرد، آیا سزاوار است و میشود قید تشویق کار کسی را زد که در این ایام در فیلمی مشارکت داشته و درخشیده و شاید به این زودیها و به آسانی تکرار نشود؟ آیا میشود در این اکران نامتوازن از اعضاء تقاضای داوری دقیق و صحیح و کارشناسانه داشت؟ آیا میشود در پلتفرمها شرایطی برای تماشای آثار و داوری آنها به شکل مجازی فراهم آورد؟ آیا جشن را میشود به شکل نیمه حضوری برگزار کرد؟ میبینید که پرسشها بسیارند و در شرایط اجتماعی و سیاسی خاصی هم هستیم. آکادمی خانه سینما و اعضای هیئت مدیره در حال بررسی دادهها و آمار و آمادگی برای نظرسنجی از صاحبان آثار و داوران آکادمی هستند تا گزارش و برنامه پیشرو را بر اساس تحلیل موقعیت و امکانات و اولویتها تنظیم و در اولین فرصت آن را اعلام نمایند.»
حیدری فاروقی در انتها تاکید کرد: «سینمای ایران، طی سالها، پیشخوانِ نمایشِ نقاط عطف و بنیانها و فراز و فرود کیفیت رفتارهایی بوده که نیاز به تفسیر و ارزیابی و نقد و تصحیح و تشویق داشتهاند و انواع فیلمهای ایرانی بیش از آنچه در حوزه اقتصادی، صنعتی و قوانینِ مشوِّق دراختیارشان بوده عمل کردهاند، توجه جلب کردهاند، جریانساز شدهاند و گاهی تحت تأثیرِ جریانهایی بیرون از خود دچار سختی شدهاند؛ اما جامعه فعالی در هنر-صنعت فیلم ایران، نسل به نسل در حرکت است که نقش فیلم و فیلمسازی در فرهنگ معاصر ایران را به شاخصی هویتی از امکان بروز کیفیت بدل کرده است و جشن حضور و وجود وجدانگیزش باید نمونه باشد؛ نمونهای از تناسب شکل و محتوا. امیدواریم شرایط طوری باشد که گردهم آمدن برای گرامیداشت فرهنگ، تعقل، تفکر و توانِ سینمای ایران در انگیزش عواطفِ معنوی و زیباییشناختی، در خور شان کارنامه قابل احترامش باشد.»