بدترین سخنرانیهای تاریخ اسکار
سخنرانی در مراسم اهدای جوایز آکادمی نیازمند کمی مهارت است و برنده باید میان دلفریبی و فروتنی توازن برقرار کند. اما اغلب سخنرانیهای بهیادماندنی تاریخ اسکار آنهاییاند که از همه فاجعهبارترند.
در سالهای گذشته، بسیاری از بازیگران پس از به زبان آوردن حرفی مضحک یا عجیب، با بیزاری و تمسخر مواجه شدهاند. بعضی از برندگان در هنگام دریافت جایزه بیش از حد شیرینزبانی کردهاند و بعضی حرفهایشان را بیش از حد کش آوردهاند.
«فرانسیس مکدورمند» چند سال قبل وقتی برای «سه بیلبورد» (Three Billboards Outside Ebbing, Missouri) برنده اسکار شده بود، یک سخنرانی الهامبخش در مورد برابری جنسیت در هالیوود ارائه داد، اما تلاش برای تزریق پیامهای سیاسی به مراسم همیشه خوشایند و مؤثر نبوده. مراسم اسکار مملو است از سکوتها و طعنههای ناخوشایندی که در نهایت نتیجه عکس در پی داشته و اعتراضی خامدستانه دانسته شده.
اسکار نود و پنجم یکشنبه شب آینده برگزار خواهد شد و نامزدها امیدوارند که پس از کسب جایزهی احتمالی، سخنانی به زبان نیاورند که به فهرست بدترین سخنرانیهای تاریخ اسکار راه پیدا کند.
سالی فیلد برای «جایی در دل» (Places in the Heart)
سالی فیلد در سال ۱۹۸۵ جایزه بهترین بازیگر زن را برای فیلم «جایی در دل» دریافت کرد. اغلب به اشتباه نقل کردهاند که او میگوید: «از من خوشتان میآید، واقعاً از من خوشتان میآید.» اما او در حقیقت گفته بود: «نمیتوانم این حقیقت را انکار کنم که از من خوشتان میآید، در حال حاضر از من خوشتان میآید!» این سخنرانی حتی بیش از بعضی از فیلمهای فیلد در اذهان مخاطبین باقی ماند اما خوشبختانه، او به جنبه مثبت قضیه نگاه کرد و در تبلیغات بازرگانی بانک «چارلز شواب» در سال ۲۰۰۰ این جملات را تکرار کرد.
گوئنیت پالترو برای «شکسپیر عاشق» (Shakespeare in Love)
پالتروی گریان در سال ۱۹۹۸ برای فیلم «شکسپیر عاشق» برنده اسکار بهترین بازیگر زن شد. سخنرانی او را اغلب خلاصهای از فصل اهدای جوایز میدانند. پالترو در حالی که از فرط هیجانزدگی به خود میلرزید و اشک میریخت، فهرستی دراز از افرادی تهیه کرده بود که باید از آنها تشکر میکرد. احساساتی شدن بیش از حد او سبب شد که بعضی از بینندگان خلوص او را زیر سؤال ببرند و بعضی دیگر تنها برای او که عاجزانه سعی داشت خودش را جمع کند اظهار تأسف کردند.
شان پن برای «رودخانه مرموز» (Mystic River)
شان پن در سال ۲۰۰۴ برای «رودخانه مرموز» اسکار بهترین بازیگر مرد را تصاحب کرد و سخنرانیاش را با شوخی در مورد سلاحهای کشتار جمعی مفقودشده در عراق آغاز کرد. این بذلهگویی موجب شد چند لحظه سکوت در مراسم حکمفرما شود و وقتی پن فهرست طولانی همکارانش را میخواند و از آنها قدردانی میکرد، حضار کوچکترین صدایی تولید نکنند. او در این سخنرانی از «رابین رایت» همسر آن زمان خود تشکر کرد، اما پنج سال بعد وقتی برای «شیر» (Milk) دوباره برنده اسکار شد نام او را فراموش کرد.
سم اسمیت برای «اسپکتر» (Spectre)
سم اسمیت که در سال ۲۰۱۶ به همراه «جیمی نیپس» برای فیلم «اسپکتر» برنده اسکار بهترین ترانه اریجینال شد، پس از دریافت جایزه بسیاری را ناخرسند کرد. او پس از آنکه گفت: «تا به حال هیچ مردی که آشکارا اعلام کرده باشد همجنسگراست برنده اسکار نشده» اعتراف کرد که در زمان دریافت جایزه مست بوده. این ادعا در واقع برای بخش بازیگری صحت داشت اما در بخش بهترین ترانه اریجینال پیش از اسمیت خوانندگانی چون «التون جان» و «استیون ساوندهایم» برنده اسکار شده بودند. «داستین لنس بلک» نویسنده فیلم «شیر» نیز در سال ۲۰۰۹ اسکار را به خانه برده بود. اسمیت بعدها عذرخواهی کرد.
آن هاتاوی برای «بینوایان» (Les Miserables)
آن هاتاوی برای بازی در «بینوایان» در سال ۲۰۱۲ برنده اسکار بهترین بازیگر زن نقش مکمل شد. اما اظهارات او در رابطه با کاهش وزن و اینکه با تماشای بازی خود گریه کرده، رشتههایش را پنبه کرد و کم و بیش به چهرهای منفور مبدلش شد. او هنگام دریافت جایزه سخنرانی خود را با جمله «به حقیقت پیوست» آغاز کرد – سخنی که به اعتقاد بسیاری ریاکارانه بود.
جک پالانس برای «حقهبازان شهر» (City Slickers)
جک پالانس ۷۳ ساله بود وقتی در سال ۱۹۹۲ برای فیلم «حقهبازان شهر» اسکار بهترین بازیگر مرد نقش مکمل را دریافت کرد. او پس از آنکه از نگرانی تهیهکنندگان در مورد سن و سالش انتقاد کرد، به زمین افتاد و با یک دست شروع کرد به زدن حرکت شنای سوئدی. پالانس تا یک دهه بعد به بازیگری ادامه داد.
متیو مککانهی برای «باشگاه خریداران دالاس» (Dallas Buyers Club)
متیو مککانهی در سال ۲۰۱۴ به اوج شهرت رسید و برای بازی در «باشگاه خریداران دالاس» برنده اسکار بهترین بازیگر مرد شد. او سخنرانیاش را با سپاسگزاری از خداوند آغاز کرد و سپس از «قهرمان» خودش گفت – کسی که باید «تعقیب» میکرد. اما کاشف به عمل آمد که او در مورد خودش حرف میزد. حتی به زبان آوردن تکیه کلام معروفش «خوب، خوب، خوب» هم کافی نبود تا از خودبینی این سخنرانی که بینندگان را گیج کرده بود بکاهد.
روبرتو بنینی برای «زندگی زیباست» (Life is Beautiful)
هرچند انگلیسی زبان اول روبرتو بنینی نیست، اما این موضوع، سخنان او در سال ۱۹۹۹ پس از دریافت اسکار را توجیه نمیکند. این بازیگر ایتالیایی که در رقابت با «تام هنکس» بازیگر «نجات سرباز رایان» (Saving Private Ryan) برنده شده بود، جمله عجیبی به زبان آورد: «دوست دارم ژوپیتر باشم و همه را بربایم و زیر گنبد کبود بخوابانم و با همه عشقبازی کنم.»
ملسیا لیو برای «مبارز» (The Fighter)
ملیسا لیو که برای بازی در نقشهای مکمل در میان همکارانش قابلاحترام است، سرانجام در سال ۲۰۱۰ وقتی ۵۰ ساله بود با کسب اسکار بهترین بازیگر زن نقش مکمل به شهرت رسید. او هزینههای کمپین تبلیغاتی اسکارش را شخصاً پرداخت کرده بود. لیو اگرچه نتیجه گرفت اما ابتدا از فرط هیجان چند لفظ رکیک به زبان آورد و با «کرک داگلاس» ۹۴ ساله شوخی کرد. در پایان نیز با کمری خم شده و با عصای داگلاس از روی صحنه خارج شد.
جورج سی. اسکات برای «پاتون» (Patton)
جورج سی اسکات در سال ۱۹۷۱ به اولین بازیگری تبدیل شد که جایزه اسکار را نپذیرفت. اسکات خطاب به آکادمی نامهای نوشت و از رقابت بازیگران در یک بخش انتقاد کرد. او مراسم اهدای جوایز اسکار را «نمایش گوشت» خواند. اما «فرانک مککارتی» تهیهکننده فیلم که جایزه اسکار را در غیاب اسکات دریافت کرد، به نظر نامه را فراموش کرده بود و از آکادمی قدردانی کرد.
جیمز کامرون برای «تایتانیک» (Titanic)
کامرون پس از دریافت اسکار بهترین کارگردانی در مراسم اسکار هفتادم با «تایتانیک» (Titanic) از آن فیلم نقل قول کرد و گفت: «من پادشاه دنیا هستم!» او در مصاحبه با «کریس والاس» اعتراف میکند که نقل قول از فیلم خودش «چندشآور» بوده اما توضیح میدهد که این رفتار از کجا نشأت میگیرد: «سعی داشتم شادی و هیجانزدگی خودم را بر اساس آن فیلم و شادترین لحظه آن شخصیت اظهار کنم.»
کامرون توضیح میدهد: «درسی که آموختم این است که اگر برنده شدید نباید از فیلم خودتان نقل قول کنید. چون چندشآور است. این فرض را ایجاد میکند که با اختلاف ناچیز برنده نشدهاید و همه افراد حاضر در سالن تئاتر کوداک در آن شب «تایتانیک» را دیده و عاشقش شدهاند.» این فیلمساز اضافه میکند: «تا ۲۵ سال پس از آن با انتقاد مواجه بودم، اما میدانید، باید زندگی کرد و درس گرفت. فکر میکنم آنچه به خودبینی یا یک «گور پدر شما، میدانستم برنده میشوم» بزرگ تعبیر شده، به هیچ وجه چیزی نبود که در ذهن باشد.»
انجلینا جولی برای «دختر از هم گسیخته» (Girl, Interrupted)
جولی در سال ۲۰۰۰ با فیلم «دختر از هم گسیخته» برنده اسکار بهترین بازیگر زن نقش مکمل شد و وقتی روی صحنه اعلام کرد که چقدر «عاشق» اوست، بینندگان را گیج و معذب کرد. او در افترپارتی اسکار و نیز روی فرش قرمز مراسم گلدن گلوب آن سال لب برادرش «جیمز هیون» را بوسید.
ویل اسمیت برای «شاه ریچارد» (King Richard)
«ویل اسمیت» چهار ماه پس از نواختن سیلی به صورت «کریس راک» در مراسم اسکار نود و چهارم (Oscars 2022)، با انتشار یک ویدیوی پنج دقیقهای از کمدین عذرخواهی کرد، اما سخنرانی خود پس از دریافت جایزه اسکار برای «شاه ریچارد» را با چشمانی گریان به توجیه رفتار خودش اختصاص داد و حتی در پایان تشویق هم شد. آکادمی اسکار پس از برگزاری جلساتی تصمیم گرفت اسکار اسمیت را پس نگیرد اما او را به مدت ۱۰ سال از حضور در تمامی مراسم مرتبط با آکادمی محروم کند.
اسمیت از آکادمی عذرخواهی کرد و در بخشی از سخنرانی طولانیاش گفت: «میخواهم از آکادمی عذرخواهی کنم. میخواهم از همه نامزدهای این بخش عذرخواهی کنم. این یک لحظه باشکوه است اما گریه من به خاطر برنده شده نیست. مسئله برای من بردن یک جایزه نیست. مهم توجه به همه گروه است. تیم و ترور و زک و سانیا و دمی و انجانو و تمامی عوامل و بازیگران «شاه ریچارد»، ونوس و سرنا، همه اعضای خانواده ویلیامز. هنر تقلید از زندگی است. مثل آن پدر دیوانه شدهام، همانگونه که در مورد «ریچارد ویلیامز» میگفتند.»
اسمیت پیش از ترک صحنه گفت: «مادرم – این لحظه بسیار پیچیدهای برای من است – مادرم نمیخواست بیاید. با دوستانش بافندگی میکند؛ گروهی از دوستان بافنده در فیلادلفیا دارد که با آنها این مراسم را نگاه کند. از اینکه میتوانم از مادرم، خانوادهام و همسر مراقبت کنم و به آنها عشق بورزم – دارد طولانی میشود. به خاطر این جایزه سپاسگزارم. برای این لحظه متشکرم.»